نقش ذهن آگاهی بین فردی و خودکارامدی هیجانی در پیش بینی و کنترل اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش ذهن آگاهی بین فردی و خودکارآمدی هیجانی در پیش بینی و کنترل اختلال اضطراب اجتماعی دانشجویان انجام شد. اضطراب اجتماعی یکی از شایع ترین مشکلات روان شناختی در میان دانشجویان است و می تواند عملکرد تحصیلی، تعاملات اجتماعی و کیفیت زندگی آنان را تحت تاثیر قرار دهد. در سال های اخیر توجه پژوهشگران به عوامل محافظتی و توانمندساز مانند ذهن آگاهی و خودکارآمدی هیجانی افزایش یافته است؛ عواملی که می توانند در کاهش حساسیت فرد نسبت به ارزیابی منفی و افزایش توانایی مدیریت هیجان ها نقش مهمی ایفا کنند. جامعه آماری پژوهش شامل ۱۰۰ نفر از دانشجویان دانشگاه های مختلف بود که به روش نمونه گیری در دسترس و از طریق فضای مجازی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه ذهن آگاهی بین فردی، پرسشنامه خودکارآمدی هیجانی و پرسشنامه اضطراب اجتماعی بود. داده ها با استفاده از روش های آماری همبستگی و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند.یافته ها نشان داد ذهن آگاهی بین فردی با اضطراب اجتماعی رابطه منفی و معناداری دارد؛ به این معنا که دانشجویانی که در تعاملات اجتماعی خود حضور ذهن بیشتری دارند و کمتر درگیر قضاوت های خودکار هستند، اضطراب اجتماعی کمتری تجربه می کنند. همچنین خودکارآمدی هیجانی توانست بخش قابل توجهی از واریانس اضطراب اجتماعی را پیش بینی کند و نشان داد افرادی که توانایی بیشتری در درک، تنظیم و ابراز هیجان های خود دارند، کمتر دچار اضطراب اجتماعی می شوند. نتایج رگرسیون نشان داد ترکیب ذهن آگاهی بین فردی و خودکارآمدی هیجانی بهترین مدل پیش بینی اضطراب اجتماعی را ارائه می دهد.به طور کلی، یافته ها بیانگر آن است که تقویت مهارت های ذهن آگاهی و خودکارآمدی هیجانی می تواند راهبردی موثر برای پیشگیری و کنترل اضطراب اجتماعی در دانشجویان باشد و در طراحی مداخلات آموزشی و روان شناختی کاربرد دارد.

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی بین فردی ، خودکارآمدی هیجانی ، اضطراب اجتماعی ، دانشجویان ، پیش بینی ، کنترل ، سلامت روان