نقش بازی های آموزشی در ارتقای انگیزش، مشارکت و کاهش اضطراب تحصیلی در مدارس

هدف پژوهش حاضر بررسی مروری نقش بازی های آموزشی در ارتقای انگیزش تحصیلی، افزایش مشارکت فعال دانش آموزان در فرآیند یادگیری و کاهش اضطراب تحصیلی در مدارس است. بازی های آموزشی به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، در دهه های اخیر توجه گسترده ای را در حوزه علوم تربیتی و روانشناسی یادگیری به خود جلب کرده اند. این رویکرد با بهره گیری از ماهیت انگیزشی بازی، فرصت هایی منحصر به فرد برای تعامل، همکاری و یادگیری فعال فراهم می کند. این مقاله با روش کتابخانه ای و مروری بر مطالعات داخلی و خارجی، به بررسی مبانی نظری، پیشینه تجربی و یافته های کلیدی در این حوزه می پردازد. نتایج نشان می دهد که بازی های آموزشی به طور معنی داری موجب افزایش انگیزه درونی دانش آموزان، تقویت تعامل و مشارکت کلاسی و کاهش سطح اضطراب در موضوعات چالش برانگیز مانند ریاضی و علوم می شوند. تئوری های زیربنایی همچون نظریه سازنده گرایی ویگوتسکی، نظریه بازی پیاژه و نظریه رفتارگرایی، چارچوب مفهومی محکمی برای تبیین اثربخشی این رویکرد فراهم می آورند. علاوه بر این، یافته ها حاکی از آن است که یادگیری مبتنی بر بازی می تواند هم در محیط های حضوری و هم در بسترهای آنلاین و دیجیتال به گونه ای موثر به کار گرفته شود. پیشنهادات کاربردی برای معلمان، طراحان برنامه درسی و سیاستگذاران آموزشی نیز ارائه شده است. در مجموع، بازی های آموزشی ابزاری موثر و چندبعدی هستند که می توانند کیفیت تجربه یادگیری را در مدارس به طور چشمگیری بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

بازی های آموزشی ، انگیزش تحصیلی ، مشارکت دانش آموزان ، اضطراب تحصیلی ، یادگیری مبتنی بر بازی.