مقایسه خودکارآمدی و کمال گرایی در دختران بزرگسال دارای والدین طلاق گرفته و غیرطلاق

پژوهش حاضر با هدف مقایسه خودکارآمدی و کمال گرایی در دختران بزرگسال دارای والدین طلاق گرفته و غیرطلاق انجام شده است. طلاق به عنوان یکی از مهم ترین رویدادهای استرس زای خانوادگی، پیامدهای روان شناختی گسترده ای بر فرزندان، به ویژه دختران، بر جای می گذارد که در بزرگسالی نیز تداوم می یابد. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. یافته های نظری نشان می دهد که دختران بزرگسال دارای والدین طلاق گرفته در مقایسه با همتایان خود از خانواده های دارای ازدواج پایدار، به طور معناداری سطوح پایین تری از خودکارآمدی عمومی، تحصیلی و اجتماعی را تجربه می کنند. این کاهش خودکارآمدی از طریق مکانیسم هایی چون تضعیف الگوهای نقش، کاهش حمایت عاطفی و بی ثباتی محیطی تبیین می شود. در حوزه کمال گرایی، شواهد نظری حاکی از آن است که طلاق والدین زمینه ساز رشد کمال گرایی ناسازگارانه در دختران می شود؛ پدیده ای که ریشه در نیاز به جلب تایید، احساس مسئولیت مفرط و اضطراب ناشی از بی ثباتی خانوادگی دارد. همچنین رابطه معکوس میان کمال گرایی ناسازگارانه و خودکارآمدی در این جمعیت مورد تایید قرار می گیرد. نتایج این مقاله می تواند راهنمای عملی برای متخصصان مشاوره، روان درمانگران و برنامه ریزان آموزشی در طراحی مداخلات هدفمند برای این گروه باشد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، کمال گرایی ، طلاق ، دختران بزرگسال ، خانواده ، سلامت روان