بررسی مطالعه رابطه بین سبک های دلبستگی با خیانت زناشویی: آزمون نقش میانجی سازگاری زناشویی در زوجین

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ی سبک های دلبستگی با خیانت زناشویی از طریق نقش میانجی سازگاری زناشویی در میان زوج های متاهل انجام شده است. روش پژوهش توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل افراد متاهل مراجعه کننده به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی شهر رشت در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه به روش خوشه ای یک مرحله ای انتخاب و ۳۱۵ نفر وارد مطالعه شدند. روش پژوهش توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل افراد متاهل مراجعه کننده به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی شهرستان رشت در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. نمونه به روش خوشه ای یک مرحله ای انتخاب و ۳۱۵ نفر وارد مطالعه شدند. روش تجزیه و تحلیلی که برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد شده ی مقیاس سبک دلبستگی بزرگسالان هازن و شیور (۱۹۸۷)، مقیاس سازگاری زناشویی اسپانیر(۱۹۷۶) و پرسشنامه نگرش به خیانت زناشویی واتلی (۲۰۰۸) استفاده شد. داده ها در ۲۷-SPSS صرفا برای آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار، فراوانی و درصد) تحلیل شد و آزمون فرضیه ها با مدل یابی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی در SmartPLS-۳ انجام گرفت. نتایج نشان داد دلبستگی ایمن نگرش به خیانت را به طور مستقیم کاهش و دلبستگی دوسوگرا آن را افزایش می دهد، اما دلبستگی اجتنابی اثر مستقیم معناداری نداشت. دلبستگی ایمن سازگاری زناشویی را افزایش و دلبستگی دوسوگرا آن را کاهش داد. سازگاری زناشویی اثر منفی و قوی بر نگرش به خیانت داشت و میانجی گری آن در رابطه دلبستگی ایمن و دوسوگرا با نگرش به خیانت تایید شد؛ بر این اساس، ارتقای سازگاری زناشویی و مداخلات مبتنی بر دلبستگی می تواند مسیر عملی موثری برای پیشگیری از نگرش های مساعد به خیانت باشد.

کلیدواژه ها:

سبک های دلبستگی ، خیانت زناشویی ، سازگاری زناشویی ، زوج های متاهل