پارادایمی نو در آموزش: تلفیق روش شناسی حکمت بنیاد قرآن کریم و پژوهش کیفی در عصر هوش مصنوعی

جهان معاصر آموزش عالی در تقابلی پارادوکسیکال میان امکانات بی حد هوش مصنوعی و خطر انفعالی شدن سوژه یادگیرنده گرفتار آمده است. این پژوهش کیفی با هدف ارائه الگویی بدیع و انسان محور در فرایند یاددهی- یادگیری به تحلیل و بسط الگویی می پردازد که در یک کارگاه آموزشی پیشرفته ارائه شده و در آن روش شناسی استنباطی قصص قرآنی - با تاکید بر الگوی مشاهده ابراهیمی و گفتگوی موسوی – در چارچوب روش شناسی پژوهش کیفی مدرن بازتعریف و عملیاتی شده است. این الگو که ذیل عنوان «الگوی تدریس مسافر - پژوهشگر» قابل تعریف است، با تبدیل کلاس درس به عرصه ای برای «مشاهده بی طرفانه» و «گفتگوی اصیل»، در پی پرورش دانشجویانی است که نه مصرف کننده منفعل اطلاعات بلکه خالقان فعال حکمت های زمین مندند. یافته ها حاکی از آن است که این تلفیق میان رشته ای نه تنها پاسخی خلاقانه به چالش های عصر هوش مصنوعی - از جمله سطحی شدن، بی هویتی و غفلت از مسائل بومی - ارائه می دهد بلکه با احیای نقش «حکمت» به عنوان غایت نهایی، آموزش افقی نو در نظریه پردازی تربیتی می گشاید.

کلیدواژه ها:

نوآوری آموزشی ، هوش مصنوعی ، پارادایم تربیتی ، پژوهش کیفی ، روش شناسی قرآنی ، حکمت ، یادگیری تعاملی ، آموزش عالی