تحلیل مولفه های محیط آموزش بالینی و تاثیر آن بر رضایت دانشجویان پزشکی مطالعه ای در دانشگاه علوم پزشکی قم

زمینه و هدف آموزش های بالینی به عنوان یکی از ارکان اساسی در تربیت پزشکان نیازمند طراحی و اجرای الگویی جامع برای ارتقاء کیفیت است. پژوهش حاضر با هدف، طراحی تبیین و اعتبار سنجی الگوی ارتقاء کیفیت آموزش های بالینی دانشجویان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی قم انجام شد. روش شناسی مطالعه حاضر از نوع توسعه ای کاربردی و با روش ترکیبی اکتشافی انجام شد. در بخش کیفی داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختارمند با ۱۵ نفر از خبرگان حوزه آموزش بالینی گردآوری و با روش تحلیل مضمون تحلیل شد. سپس در بخش کمی با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته داده ها از ۳۶۲ نفر از دانشجویان اینترن و استیجر جمع آوری و با آزمون تی تک نمونه ای و تحلیل عاملی تاییدی در نرم افزار لیزرل تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد که مدل طراحی شده شامل ده عامل اصلی محیط، آموزش، برنامه ریزی اثر بخش، وسایل و تجهیزات، منابع مالی، فناوری، نظارت و کنترل، ارتباطات، ساختار سازمانی، اخلاق حرفه ای، منابع انسانی و چهل مولفه فرعی است. این مدل از روایی محتوایی و پایایی مناسب برخوردار بود و وضعیت مولفه های آن در سطحی نسبتا مطلوب ارزیابی شد. نتیجه گیری: الگوی طراحی شده با تکیه بر داده های کیفی و تایید تجربی مدلی جامع و کاربردی برای ارتقاء کیفیت آموزش های بالینی است که می تواند در برنامه ریزی های آموزشی و تصمیم گیری های کلان در دانشگاه های علوم پزشکی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش ، بالینی ، ارتقاء ، کیفیت ، دانشجویان ، پزشکی ، طراحی مدل ، روش ترکیبی