نقش سبک مقابله ای والدین و حمایت خانوادگی در پیش بینی و کنترل علائم اختلال اتیسم کودکان

اختلال اتیسم یکی از چالش برانگیزترین اختلالات رشدی است که عوامل خانوادگی و روان شناختی نقش مهمی در شدت و کنترل علائم آن دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سبک های مقابله ای والدین و میزان حمایت خانوادگی در پیش بینی و کنترل علائم اختلال اتیسم کودکان انجام شد. جامعه آماری شامل ۱۰۰ نفر از والدین کودکان دارای اتیسم بود که به روش نمونه گیری در دسترس و از طریق فضای مجازی انتخاب شدند. روش پژوهش توصیفی – همبستگی و مبتنی بر تحلیل رگرسیون چندگانه بود. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های مقابله ای والدین، پرسشنامه حمایت خانوادگی و مقیاس شدت علائم اتیسم کودکان بود. نتایج نشان داد سبک های مقابله ای والدین رابطه معناداری با شدت علائم اتیسم دارند؛ به گونه ای که والدینی که از سبک های مقابله ای مسئله محور و سازگارانه استفاده می کردند، کنترل بیشتری بر رفتارهای کودک گزارش کردند. در مقابل، سبک های مقابله ای هیجان محور و اجتنابی با افزایش شدت علائم همراه بود. همچنین حمایت خانوادگی به عنوان یک متغیر محافظتی، نقش مهمی در کاهش فشار روانی والدین و بهبود مدیریت علائم کودک داشت. تحلیل رگرسیون نشان داد دو متغیر سبک مقابله ای والدین و حمایت خانوادگی توان پیش بینی قابل توجهی برای شدت علائم اتیسم دارند و مدل رگرسیونی از نظر آماری معنادار است. یافته ها بر اهمیت تقویت مهارت های مقابله ای والدین و افزایش حمایت های خانوادگی و اجتماعی تاکید می کند و پیشنهاد می شود برنامه های مداخله ای با محوریت توانمندسازی والدین و ارتقای شبکه های حمایتی طراحی شود

کلیدواژه ها:

سبک مقابله ای والدین ، حمایت خانوادگی ، پیش بینی علائم اتیسم ، کنترل علائم اتیسم ، عوامل خانوادگی ، والدین کودکان اتیسم ، مهارت های مقابله ای