تحلیل ساختاری ارتباط یادگیری هیجانی با تاب آوری و سلامت روان یادگیرندگان ابتدایی

یادگیری هیجانی به عنوان یکی از ارکان اساسی در نظام آموزشی نوین، نقش بسیار مهمی در ارتقای سلامت روان و تاب آوری فراگیرندگان به ویژه در مقطع تحصیلی ابتدایی ایفا می کند. دوران کودکی و سال های نخستین ورود به مدرسه، زمان شکل گیری پایه های شناختی و عاطفی انسان است و هرگونه مداخله آموزشی در این دوران، تاثیرات عمیق و ماندگاری بر آینده فرد خواهد داشت. هدف اصلی از انجام این پژوهش، تحلیل ساختاری ارتباط ابعاد مختلف یادگیری هیجانی با میزان تاب آوری و شاخص های سلامت روان یادگیرندگان ابتدایی می باشد. روش انجام این پژوهش از نوع مطالعات کتابخانه ای و مروری است که با بررسی دقیق مقالات علمی و پژوهش های پیشین مرتبط انجام پذیرفته است. بررسی ها به روشنی نشان می دهد که آموزش مهارت های عاطفی و اجتماعی به کودکان نه تنها باعث بهبود چشمگیر عملکرد و اشتیاق تحصیلی آن ها می شود، بلکه توانایی مقابله سازنده با چالش ها، استرس های روزمره و فشارهای محیطی را در آن ها به شکل قابل توجهی افزایش می دهد. دانش آموزانی که از هوش احساسی بالاتری برخوردار هستند، در مواجهه با مشکلات مقاومت بیشتری از خود نشان می دهند و بسیار کمتر دچار اختلالات رفتاری و اضطراب ناشی از محیط می شوند. افزون بر این، محیط مدرسه به عنوان یک بستر اجتماعی گسترده، فرصت های بی نظیری برای تمرین و نهادینه کردن این مهارت های حیاتی فراهم می آورد. بنابراین، ادغام برنامه های سواد عاطفی در برنامه درسی رسمی مدارس، یک ضرورت اجتناب ناپذیر برای تربیت نسلی سالم، مقاوم و کارآمد به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

یادگیری هیجانی ، تاب آوری ، سلامت روان ، دانش آموزان ابتدایی ، سواد عاطفی.