بررسی نقش یادگیری خودراهبر و خلاقیت شغلی بر تلفیق برنامه های درسی توسط معلمان پایه ششم ابتدایی

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش یادگیری خودراهبر و خلاقیت شغلی بر تلفیق برنامه های درسی توسط معلمان پایه ششم ابتدایی شهر تربت حیدریه بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه معلمان پایه ششم ابتدایی این شهر در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ (۱۹۰ نفر) تشکیل دادند. نمونه پژوهش به روش تصادفی ساده و با استفاده از فرمول کوکران، ۱۲۳ نفر تعیین شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد یادگیری خودراهبر، خلاقیت شغلی جزنی و تلفیق برنامه های درسی استفاده گردید. توزیع پرسشنامه ها و جمع آوری داده ها به صورت مجازی انجام شد. تحلیل داده ها با بهره گیری از مدل سازی معادلات ساختاری از نرم افزارهای Smart PLS نسخه ۴ و SPSS نسخه ۲۶ در سطح معناداری ۰.۰۵=α صورت گرفت. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که یادگیری خودراهبر با ضریب تاثیر ۵۸۷/۰ و مقدار t برابر ۳۸۶/۸، و خلاقیت شغلی با ضریب تاثیر ۴۱۵/۰ و مقدار t برابر ۶۶۷/۶، هر دو نقش معناداری بر تلفیق برنامه های درسی توسط معلمان دارند. یافته های پژوهش تاکید می کنند که تقویت یادگیری خودراهبر و خلاقیت شغلی می تواند به عنوان استراتژی های کلیدی در ارتقاء توانمندی های حرفه ای معلمان و بهبود فرآیند آموزشی در مدارس مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، خلاقیت شغلی ، تلفیق برنامه های درسی.