بازآفرینی بافت های فرسوده شهری با رویکرد تاب آوری در برابر حملات نظامی

بافت های فرسوده شهری به دلیل قدمت، تراکم بالا، معابر تنگ و زیرساخت های ناکارآمد، در برابر حملات نظامی بسیار آسیب پذیر هستند. بازآفرینی این بافت ها با رویکرد تاب آوری می تواند تلفات انسانی و خسارات زیرساختی را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. این مقاله با هدف تبیین الزامات و راهبردهای بازآفرینی تاب آور در برابر تهدیدات نظامی تدوین شده است. شش محور اصلی شامل شناسایی آسیب پذیری ها، اصول طراحی تاب آور، پراکنده سازی تاسیسات حیاتی، تقویت دسترسی ها و پناهگاه ها، استفاده از مصالح مقاوم و حکمروایی خوب شهری مورد بررسی قرار می گیرد. رویکرد مقاله تلفیقی از مطالعات اسنادی و تجارب جهانی در زمینه پدافند غیرعامل و بازآفرینی شهری است. نتایج نشان می دهد که بازآفرینی صرفا کالبدی بدون توجه به جنبه های اجتماعی و مدیریتی، تاب آوری پایدار ایجاد نمی کند. مشارکت محلی و آموزش شهروندان نقشی کلیدی در کاهش آسیب پذیری در زمان حملات ایفا می کند. همچنین انعطاف پذیری در طراحی کاربری ها و شبکه معابر از مهم ترین عوامل موثر بر تاب آوری است. در نهایت مقاله بر لزوم بازنگری در ضوابط بازآفرینی بافت های فرسوده با تاکید بر ملاحظات دفاعی غیرعامل تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، بافت فرسوده ، تاب آوری شهری ، حملات نظامی ، پدافند غیرعامل ، طراحی مقاوم ، زیرساخت های حیاتی ، مدیریت بحران