ارزیابی نقش زیرساخت های سبز در توسعه حمل ونقل پایدار شهری

افزایش جمعیت شهری، رشد فزاینده تقاضای سفر، و گسترش شهرهای خودرو محور موجب بروز مسائل پیچیده ای مانند آلودگی هوا، ترافیک سنگین، کاهش کیفیت زیست پذیری، فرسایش فضاهای عمومی و افت سلامت شهروندان شده است، در چنین شرایطی، توسعه زیرساخت های سبز به عنوان بخشی از رویکرد طبیعت محور در برنامه ریزی شهری، می تواند راهکاری موثر برای ارتقای کیفیت حمل ونقل، کاهش اثرات منفی خودرو و حرکت به سوی نظام حمل ونقل پایدار باشد. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی نقش زیرساخت های سبز در توسعه حمل ونقل پایدار شهری و شناسایی سازوکارهای اثرگذاری آن انجام شده است. در این پژوهش، توصیفی–تحلیلی مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای، تحلیل اسنادی و مرور نظریه های مرتبط است. یافته ها نشان می دهد که زیرساخت های سبز از طریق ارتقای کیفیت محیطی (کاهش دما، کاهش آلودگی هوا، بهبود دید و منظر)، بهبود تجربه سفر (افزایش راحتی، امنیت و جذابیت مسیرها)، و تقویت حمل ونقل فعال (پیاده روی و دوچرخه سواری) نقشی اساسی در تحقق حمل ونقل پایدار ایفا می کنند. همچنین هم پیوندی شبکه سبز با ایستگاه های حمل ونقل عمومی می تواند سهم سفرهای پاک را افزایش داده و وابستگی به خودرو را کاهش دهد. بر این اساس، توسعه زیرساخت های سبز تنها یک اقدام محیطی نیست، بلکه یک رویکرد راهبردی در مدیریت سفر و برنامه ریزی شهری پایدار است

کلیدواژه ها:

زیرساخت های سبز ، حمل ونقل پایدار ، شهر سبز ، حمل ونقل فعال ، پیاده راه ، کیفیت محیط شهری