آموزش دیجیتال پس از کرونا: تجربه ها، دستاوردها و چالش های معلمان ابتدایی

وقوع ناگهانی پاندمی کووید-۱۹ نظام های تعلیم و تربیت در سراسر جهان را با شتابی بی سابقه به سمتی هدایت کرد که آموزش دیجیتال و مجازی از یک گزینه مکمل به یک ضرورت مطلق و بستر اصلی جریان یادگیری تبدیل شد. با گذشت سال ها از آن دوران بحرانی، مدارس با ورود به عصر پسا کرونا، زیست بوم جدیدی را تجربه می کنند که در آن یادگیری الکترونیک و ابزارهای هوشمند به جزئی جدایی ناپذیر از برنامه درسی رسمی، به ویژه در مقطع حساس ابتدایی، تبدیل شده اند. هدف از پژوهش مروری تفصیلی حاضر، واکاوی جامع و نظام مند تجربه ها، دستاوردها و چالش های کارگزاران اصلی آموزش یعنی معلمان ابتدایی در مواجهه با آموزش دیجیتال در دوران پساکرونا است. روش پژوهش در این مقاله از نوع مروری-تحلیلی بوده که با تحلیل سیستماتیک و ادغام یافته های پژوهش های معتبر داخلی و خارجی انجام یافته است. یافته های حاصل از واکاوی عمیق ادبیات پژوهش نشان می دهد که این گذار تاریخی، دستاوردهای شگرفی همچون ارتقای دانش پداگوژیکی محتوایی فناوری در معلمان، ظهور الگوهای نوین یادگیری ترکیبی، شخصی سازی آموزش متناسب با نیازهای کودکان عینی گرا و کاهش بارهای اداری زائد را به همراه داشته است. با این حال، معلمان ابتدایی در تثبیت این مدل های نوین پداگوژیکی با چالش های سیستماتیک عمیقی مواجه هستند؛ فقر شدید زیرساخت های استاندارد، پدیده اضطراب دیجیتال نوین، تعارضات برنامه درسی پنهان، شیوع روزافزون انزوای رفتاری فراگیران و چالش های اخلاقی و حریم خصوصی در استفاده از هوش مصنوعی مولد از اصلی ترین موانع پیش رو به شمار می روند. یافته ها تاکید می کنند که گروه های آموزشی و شبکه های همکارانه درون مدرسه ای، نقشی محوری در بازتعریف شایستگی های حرفه ای و ارتقای خودکارآمدی مربیان در مواجهه با چالش های کلاس های فراگیر ایفا می نمایند. در نهایت، بکارگیری راهکارهای تلفیقی و غنی سازی فعالیت های پرورشی دیجیتال بر پایه اصول تفکر سیستمی و مبانی حقوق اسلامی کودکان، بستری طبیعی را برای تربیت نسلی متفکر، جامعه پذیر و خلاق فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

آموزش دیجیتال ، دوران پساکرونا ، معلمان ابتدایی ، توانمندسازی حرفه ای ، چالش های ساختاری