نقش بازخورد محبت آمیز معلم در کاهش تنش کلاس وبهبود مدیریت زمان در فرایند تدریس

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش بازخورد محبت آمیز معلم در کاهش تنش های کلاسی و ارتقای اثربخشی مدیریت زمان در فرایند تدریس صورت گرفته است. با توجه به اهمیت جو عاطفی در محیط های آموزشی، این مطالعه به دنبال پاسخ به این پرسش است که چگونه ابراز محبت و بازخوردهای مثبت کلامی و غیرکلامی معلم می تواند به تنظیم رفتارهای دانش آموزان و در نتیجه، کاهش اتلاف وقت در کلاس منجر شود. این پژوهش از نوع مروری-تحلیلی بوده و با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی بر روی متون معتبر روان شناسی تربیتی و مدیریت آموزشی انجام شده است. مدل تحلیل مطالب بر اساس رویکرد «نظریه تعیین گری خود» (Self-Determination Theory) و «مدل تعامل گرای مدیریت کلاس» طراحی گردید. یافته های پژوهش نشان می دهد که بازخورد محبت آمیز، ضمن کاهش اضطراب و مقاومت در برابر یادگیری، سبب ایجاد پیوند عاطفی میان معلم و دانش آموز شده و با کاهش رفتارهای مخل نظم، زمان آموزشی را به نحو چشمگیری بهینه می سازد. نتایج حاکی از آن است که بهبود مهارت های ارتباطی معلم و استفاده از بازخوردهای حمایتگرانه، نه تنها تنش های کلاسی را فرو می نشاند، بلکه با افزایش تمرکز و انگیزش درونی فراگیران، منجر به بهره وری بیشتر از زمان تخصیص یافته به تدریس و تسریع در تحقق اهداف یادگیری می گردد.

کلیدواژه ها:

بازخورد محبت آمیز ، مدیریت زمان ، تنش های کلاس ، فرایند تدریس ، جو عاطفی ، روان شناسی تربیتی.