بررسی نقش مهارت های ارتباطی معلمان در بهبود تعاملات آموزشی درکلاس

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش مهارت های ارتباطی معلمان در بهبود تعاملات آموزشی در کلاس درس است. این پژوهش با توجه به اهمیت روزافزون کیفیت ارتباط میان معلم و دانش آموز و تاثیر آن بر فرآیند یاددهی–یادگیری انجام شده است. روش پژوهش به صورت توصیفی–تحلیلی و بر پایه جمع آوری اطلاعات از طریق مطالعات اسنادی و مشاهده فرایندهای ارتباطی در محیط واقعی کلاس درس بوده است. در این مطالعه، معیارهای اصلی مهارت های ارتباطی شامل مهارت های کلامی، غیرکلامی، گوش دادن فعال، بازخورددهی موثر و مدیریت تعامل مورد تحلیل قرار گرفت. مدل تحلیل مطالب بر اساس مقایسه الگوهای ارتباطی رایج در کلاس و میزان اثربخشی آن ها بر مشارکت دانش آموزان تنظیم شد. داده ها پس از دسته بندی و تحلیل مضمونی نشان داد که معلمانی که از مهارت های ارتباطی قوی تر برخوردارند، قادر به ایجاد محیطی پویا، انگیزشی و مشارکتی برای یادگیری هستند. یافته ها بیانگر آن است که نحوه بیان، لحن، تماس چشمی، حالات چهره و شیوه ارائه بازخورد نقش چشمگیری در تقویت ارتباط آموزشی دارد. نتایج نشان می دهد که توجه به مهارت های ارتباطی، علاوه بر افزایش تعاملات مثبت، موجب بهبود کیفیت یادگیری و کاهش تعارضات رفتاری در کلاس می شود. در مجموع، پژوهش حاضر تاکید می کند که توسعه مهارت های ارتباطی معلمان باید یکی از محورهای اصلی برنامه های توانمندسازی حرفه ای باشد، زیرا این مهارت ها به عنوان ابزاری کلیدی در ارتقای اثر بخشی آموزشی عمل می کنند.

کلیدواژه ها:

مهارت های ارتباطی ، تعاملات آموزشی ، معلم ، کلاس درس ، بازخورد موثر