نقش آموزش مبتنی بر پرسشگری در توسعه تفکر انتقادی در مدارس ابتدایی

دوران تحصیلی ابتدایی به عنوان حساس ترین و پایه ای ترین مرحله در ساختار نظام آموزشی، وظیفه بنیادین پی ریزی ساختارهای شناختی، تفکر استدلالی و شایستگی های مواجهه هوشمندانه با چالش های زندگی را در کودکان بر عهده دارد. پژوهش مروری جامع حاضر با هدف تحلیل سیستماتیک و تفصیلی نقش رویکرد آموزش مبتنی بر پرسشگری در توسعه مهارت های تفکر انتقادی دانش آموزان مدارس ابتدایی تدوین گردیده است. روش شناسی این تحقیق بر مبنای واکاوی گسترده ادبیات پژوهشی، بررسی اسناد علمی بالادستی و ترکیب تحلیلی یافته های حاصل از پژوهش های نوین داخلی و بین المللی در قلمرو روان شناسی تربیتی، برنامه ریزی درسی و فلسفه آموزش استوار می باشد. آموزش مبتنی بر پرسشگری به عنوان یک الگوی پداگوژیک فعال و یادگیرنده محور، با قرار دادن کودک در مرکز فرآیند اکتشاف، کنجکاوی طبیعی او را به سمت فرآیندهای منظم علمی هدایت می نماید. یافته های تحلیلی این پژوهش نشان می دهند که بکارگیری راهبردهای منبعث از این رویکرد، انفعال ذهنی دانش آموزان ابتدایی را ریشه کن ساخته و فرآیندهای عالی مغز شامل تحلیل عمیق، ارزیابی منصفانه، فرضیه سازی و استدلال منطقی را به طور معناداری تقویت می کند. همچنین، این جریان پرورشی از طریق تلفیق با روش های مشارکتی و فناوری های هوشمند، پایداری یادگیری را تضمین کرده و توانایی حل مسئله و سواد رسانه ای کودکان را در مواجهه با جریان های اطلاعاتی فضای مجازی ارتقا می دهد. علی رغم وجود موانع ساختاری و مقاومت های نگرشی مربیان سنتی، توسعه حرفه ای معلمان بر پایه شایستگی های نوین پداگوژیک می تواند مسیر این تحول پارادایمی را هموار سازد. در نهایت، تدوین چارچوب های راهبردی مشخص برای مربیان، بستر عملیاتی لازم را برای تبدیل مدارس ابتدایی به کانون های زنده پرورش انسان های مستقل، پرسش گر، مسئولیت پذیر و خودکارآمد فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر پرسشگری ، تفکر انتقادی ، حل مسئله ، مدارس ابتدایی ، پداگوژی فعال.