بررسی تطبیقی الگوهای برنامه ریزی درسی غیرمتمرکز در آموزش از راه دور کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته

برنامه ریزی درسی غیرمتمرکز به عنوان رویکردی راهبردی در نظام های آموزشی، با واگذاری اختیار تصمیم گیری به سطوح محلی و منطقه ای، ظرفیت قابل توجهی برای افزایش کیفیت آموزشی ایجاد کرده است. این پژوهش با هدف بررسی تطبیقی الگوهای برنامه ریزی درسی غیرمتمرکز در آموزش از راه دور کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته انجام شده است. مسئله اصلی، شناسایی تفاوت ها و شباهت های ساختاری، فرآیندی و پیامدی این الگوها و تحلیل چالش ها و فرصت های فراروی آن ها در دو دسته از کشورها با زمینه های اقتصادی، اجتماعی و فناورانه متفاوت است. روش تحقیق از نوع کیفی با رویکرد تطبیقی و مبتنی بر تحلیل محتوای اسناد و منابع علمی است. یافته ها نشان می دهد که کشورهای توسعه یافته عمدتا از الگوی "عدم تمرکز ساختاری با نظارت مرکزی" بهره می گیرند که در آن چارچوب های ملی با انعطاف پذیری محلی تلفیق شده است، در حالی که کشورهای در حال توسعه اغلب با الگوی "نیمه متمرکز ناهمگون" مواجه اند که در آن شکاف میان سیاست های ابلاغی و توانمندی های اجرایی مشهود است. تحلیل تطبیقی نشان داد که موفقیت برنامه ریزی درسی غیرمتمرکز در آموزش از راه دور، بیش از آنکه به سطح توسعه یافتگی وابسته باشد، به عواملی چون ظرفیت سازی نهادی، توسعه حرفه ای نیروی انسانی محلی، زیرساخت های فناورانه و سازوکارهای تضمین کیفیت گره خورده است. نتیجه گیری نهایی تاکید می کند که کشورهای در حال توسعه برای بهره گیری موثر از این رویکرد، نیازمند گذار از تمرکزگرایی اداری به غیرمتمرکزسازی حرفه ای و طراحی الگوهای بومی متناسب با زمینه های فرهنگی و اجتماعی خود هستند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی درسی ، عدم تمرکز ، آموزش از راه دور ، مطالعه تطبیقی ، کشورهای در حال توسعه ، کشورهای توسعه یافته ، سیاست آموزشی ، تضمین کیفیت.