اثر بخشی ذهن آگاهی بر بهزیستی روانشناختی، تحمل پریشانی و افزایش معناداری زندگی بر روی نوجوانان دارای افکار خودکشی شهر بابل

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر بخشی آموزش ذهن آگاهی بر بهزیستی روانشناختی، تحمل پریشانی و افزایش معناداری زندگی نوجوانان دارای افکار خودکشی شهر بابل بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه مدارس شهر بابل در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ که مطابق پرسشنامه آرون بک (۱۹۷۹) تمایل به خودکشی داشتند بود. تعداد ۳۰ دانش آموز دارای گرایش به خودکشی به روش نمونه گیری خوشه ای بر اساس ملاک های ورود به پژوهش انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) گمارش شدند. گروه آزمایش در معرض آموزش ذهن آگاهی تحت ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای قرار گرفت. قبل و بعد از مداخله هر دو گروه به پرسشنامه های گرایش به خودکشی آرون بک (۱۹۷۹)، بهزیستی روانشناختی ریف (۱۹۸۹)، تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) و معناداری زندگی استگر و همکاران (۲۰۰۶) پاسخ دادند. داده های به دست آمده با استفاده از نرم افزار SPSS ۲۸ و آزمون تحلیل کوواریانس تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد ذهن آگاهی بر بهزیستی روانشناختی، تحمل پریشانی و افزایش معناداری زندگی نوجوانان دارای افکار خودکشی اثربخش است.

کلیدواژه ها:

افکار خودکشی ، بهزیستی روانشناختی ، تحمل پریشانی ، ذهن آگاهی ، معناداری زندگی