رابطه مهارتهای ارتباطی و ذهن آگاهی با پرخاشگری نوجوانان

این پژوهش با هدف بررسی رابطه مهارتهای ارتباطی و ذهن آگاهی با پرخاشگری نوجوانان انجام شد. پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهر بابل بود که در شش ماهه اول سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ مورد بررسی قرار گرفتند. در این پژوهش برای تعیین حجم نمونه بر اساس تعداد متغیرهای مشاهده شده (۱۱) متغیر و تخصیص ضریب ۳۰ برای هر متغیر و با احتساب احتمال پرسشنامه های ناقص تعداد ۳۶۰ نفر برآورد شد که پس از حذف پرسشنامه های مخدوش تعداد ۳۵۱ نفر با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه پرخاشگری باس و پری (۱۹۹۲)، پرسشنامه مهارت های ذهن آگاهی کنتاکی بیر و همکاران (۲۰۰۴) و پرسشنامه مهارت ارتباطی بارتون ای جی (۱۹۹۰) بود. همچنین به منظور تحلیل داده ها از روش های همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیره گام به گام جهت آزمون فرضیه های تحقیق و از طریق نرم افزار SPSS۲۷ استفاده شد. یافته ها نشان داد که اثر مستقیم مهارت های ارتباطی بر پرخاشگری منفی و معنادار است. بدین معنی که مهارت های ارتباطی بر پرخاشگری نوجوانان اثر مستقیم معناداری دارند، به طوری که با افزایش مهارت های ارتباطی میزان پرخاشگری نوجوانان دختر کاهش می یابد و بالعکس. همچنین اثر مستقیم ذهن آگاهی بر پرخاشگری منفی و معنادار است. بدین معنی که ذهن آگاهی بر پرخاشگری نوجوانان اثر مستقیم دارد به طوری که با افزایش ذهن آگاهی میزان پرخاشگری نوجوانان دختر کاهش می یابد و بالعکس. در مجموع مهارت های ارتباطی و ذهن آگاهی با پرخاشگری نوجوانان دختر رابطه معناداری دارد. مقایسه اثرات کل مهارت های ارتباطی و ذهن آگاهی بر پرخاشگری نشان داد که ذهن آگاهی اثر بیشتری بر پرخاشگری دارد (۰/۵۲ در برابر ۰/۴۵). هر دو متغیر اثر مستقیم منفی و معناداری بر پرخاشگری داشتند. این اثرات تقریبا برابر بود (۳/۰ و ۳۴/۰).

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی ، مهارت های ارتباطی ، پرخاشگری ، نوجوانان