نقش برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر شایستگی در ارتقای کیفیت یاددهی- یادگیری در مدارس متوسطه

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر شایستگی در ارتقای کیفیت فرایند یاددهی- یادگیری در مدارس متوسطه اول بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-پیمایشی با رویکرد کمی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه معلمان دوره متوسطه اول شهرستان ساری در سال تحصیلی بود که از میان آنان ۱۷۵ نفر به روش تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه ۱۴۰۳-۱۴۰۴ محقق ساخته شامل دو بخش «برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر شایستگی» و «کیفیت یاددهی-یادگیری» بود که روایی محتوایی آن توسط متخصصان تایید و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰/۸۷ تایید شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی (ساده) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر شایستگی و کیفیت یاددهی-یادگیری رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰/۶۱ = r، ۰/۰۱ > p) و این رویکرد توانست ۳۷٪ از واریانس کیفیت یاددهی-یادگیری را تبیین کند. بر اساس یافته ها، توجه هدفمند به برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر شایستگی می تواند به بهبود کیفیت آموزشی و ارتقای عملکرد معلمان کمک کند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر شایستگی ، کیفیت یاددهی یادگیری ، معلمان ، مدارس متوسطه ، علوم تربیتی