اثر بخشی آموزش برنامه درسی مهارت های اجتماعی بر خودکارآمدی تحصیلی و شادکامی دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی شهرستان بناب

هدف پژوهش حاضر تعیین میزان اثر بخشی آموزش برنامه درسی مهارت های اجتماعی بر خودکارآمدی تحصیلی و شادکامی در بین دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی شهرستان بناب بود. در این پژوهش از روش نیمه تجربی و طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری پژوهش حاضر را کلیه دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی شهرستان بناب تشکیل دادند. از این جامعه آماری با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۳۰ نفر انتخاب شده و بصورت تصادفی به دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گروه کنترل (۱۵ نفر) تقسیم شدند. روش اجرا بدین ترتیب بود که ابتدا برای هر دو گروه آزمایشی و کنترل پیش آزمون خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان (۱۹۹۹) و شادکامی آرگایل و لو (۱۹۹۰) اجرا شد، سپس طرح درس ۱۷ جلسه ای برنامه درسی مهارت های اجتماعی برای گروه آزمایش آموزش داده شد. بلافاصله بعد از اتمام آموزش برنامه درسی مهارت های اجتماعی برای گروه آزمایش پس آزمون مهارت های خودکارآمدی تحصیلی و شادکامی برای هر دو گروه اجرا شد. در نهایت با استفاده از آزمون کوواریانس به تحلیل یافته ها پرداخته شد. نتایج نشان داد که استفاده از آموزش برنامه درسی مهارت های اجتماعی بر مهارت های خودکارآمدی تحصیلی و شادکامی به طور معناداری موثر است (۰/۰۰۱>P) و می تواند باعث رشد خودکارآمدی تحصیلی و شادکامی شود.

کلیدواژه ها:

آموزش برنامه درسی مهارت های اجتماعی ، خودکارآمدی تحصیلی ، شادکامی