اثر بخشی آموزش ذهن آگاهی بر خوشبینی و امید به زندگی مادران دارای کودکان معلول جسمی-حرکتی ۸ تا ۱۲ سال شهر اصفهان

در پژوهش حاضر به بررسی تعیین اثر بخشی آموزش ذهن آگاهی بر خوشبینی و امید به زندگی مادران دارای کودکان معلول جسمی حرکتی ۸ تا ۱۲ سال شهر اصفهان پرداخته شد. پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و گواه بود. جامعه آماری در این پژوهش کلیه مادران کودکان معلول جسمی حرکتی ۸ تا ۱۲ سال شهر اصفهان بود. تعداد ۳۰ نفر از این مادران توسط نمونه گیری در دسترس به عنوان افراد نمونه انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) قرار گرفتند. هر دو گروه آزمون امیدواری و همکاران (۱۹۹۱) و پرسشنامه خوشبینی نوری و جانبزرگی (۱۳۸۷) را تکمیل کردند و به عنوان نمرات پیش آزمون ثبت گردید (T۱). سپس گروه آزمایش در معرض آموزش ذهن آگاهی قرار گرفتند و گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکرد. بعد از اتمام جلسات از هر دو گروه مجدد پرسشنامه امیدواری و همکاران (۱۹۹۱) و پرسشنامه خوشبینی نوری و جانبزرگی (۱۳۸۷) گرفته شد و به عنوان نمرات پس آزمون ثبت گردید (T۲). به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها نشان داد ذهن آگاهی بر خوش بینی و امید به زندگی در مادران کودکان معلول جسمی حرکتی ۸ تا ۱۲ سال شهر اصفهان تاثیر دارد (۰.۰۵>p). یافته ها نشان می دهد آموزش ذهن آگاهی با تقویت حضور در لحظه و پذیرش شرایط توانسته نگرش مثبت تری به آینده ایجاد کرده و میزان خوش بینی و امید به زندگی مادران دارای کودکان معلول جسمی حرکتی را به طور معناداری افزایش دهد. این رویکرد می تواند به عنوان یک راهکار کم هزینه و موثر برای ارتقای سلامت روان و تاب آوری این گروه استفاده شود.

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی ، خوش بینی ، امید به زندگی