تاثیر روش تدریس مبتنی بر ایفای نقش بر مهارت حل مسئله و مهارت های ارتباطی دانش آموزان دختر پایه پنجم ابتدایی شهر میمه

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی برنامه آموزشی مبتنی بر امید به تحصیل بر سرزندگی تحصیلی و خوش بینی تحصیلی دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی شهر فولادشهر بود. پژوهش حاضر شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را همه دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی شهر فولادشهر در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به تعداد ۴۷۶ نفر تشکیل داد که از بین آنها تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. آزمودنی های گروه آزمایش طی ۸ جلسه آموزش برنامه آموزشی مبتنی بر امید به تحصیل را دریافت کردند در حالی که آزمودنی های گروه کنترل هیچ مداخله ای را دریافت نکردند. قبل و پس از آموزش همه آزمودنی ها پرسشنامه سرزندگی تحصیلی جاری و دهقانی زاده (۱۳۹۱) و پرسشنامه خوش بینی تحصیلی تسنن-موران و همکاران (۲۰۱۳) را تکمیل کردند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک متغیری در SPSS-۲۷ انجام گرفت. نتایج تحلیل داده ها نشان داد که در مرحله پس آزمون آزمودنی های گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل افزایش نمره معناداری را در سرزندگی تحصیلی (P<۰.۰۰۱) و خوش بینی تحصیلی (P<۰.۰۰۱) تجربه کردند و بر مبنای نتایج پژوهش حاضر می توان گفت که برنامه آموزشی مبتنی بر امید به تحصیل در ارتقای سرزندگی تحصیلی و خوش بینی تحصیلی دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی با مشکلات تحصیلی تاثیر مثبت دارد و از طریق آموزش این راهبردها امکان بهبود شرایط تحصیلی این دسته از دانش آموزان وجود دارد.

کلیدواژه ها:

برنامه آموزشی مبتنی بر امید به تحصیل ، سرزندگی تحصیلی ، خوش بینی تحصیلی