قصه گویی در تدریس: جادوی تبدیل درس های خشک به داستان های ماندگار

در عصر حاضر، آموزش سنتی با چالش های جدی در جلب توجه و ماندگاری ذهنی دانش آموزان مواجه است. «قصه گویی در تدریس» به عنوان یک راهبرد تربیتی-شناختی، فراتر از سرگرمی، ابزاری برای بازسازی ساختار دانش در ذهن فراگیر است. این مقاله به بررسی چرایی و چگونگی تحول محتوای آموزشی خشک به روایت های پویا می پردازد. با تکیه بر یافته های روان شناسی تربیتی و علوم اعصاب، نشان داده می شود که چگونه داستان پردازی با فعال سازی بخش های مختلف مغز، منجر به تعمیق یادگیری، افزایش همدلی و تسهیل انتقال مفاهیم انتزاعی به حافظه بلندمدت می شود. این پژوهش ضمن ارائه یک چارچوب مفهومی، گام های عملی برای آموزگاران جهت پیاده سازی این رویکرد در کلاس درس را تبیین می کند.

کلیدواژه ها:

قصه گویی آموزشی ، یادگیری معنادار ، انتقال دانش ، تعامل کلاسی ، روایت گری ، آموزش خلاق