مقایسه میزان یادگیری در آموزش حضوری و آموزش ترکیبی (حضوری–مجازی) در مدارس ابتدایی

هدف از انجام این پژوهش مروری، بررسی و مقایسه عمیق میزان یادگیری دانش آموزان در دو رویکرد آموزش حضوری سنتی و آموزش ترکیبی (تلفیقی از حضوری و مجازی) در مقطع حساس ابتدایی است. با توجه به دگرگونی های اخیر در نظام های آموزشی و نفوذ روزافزون فناوری های دیجیتال به عرصه تعلیم و تربیت، درک اثربخشی هر یک از این الگوهای آموزشی بر ابعاد شناختی، عاطفی و مهارتی کودکان خردسال به یک ضرورت انکارناپذیر تبدیل شده است. این مطالعه با مرور نظام مند مقالات، پایان نامه ها و اسناد علمی معتبر منتشر شده در یک دهه اخیر، به واکاوی نقاط قوت و ضعف هر دو شیوه پرداخته است. یافته های مرور ادبیات نشان می دهد که اگرچه آموزش حضوری در توسعه مهارت های اجتماعی، ارتباطات چهره به چهره و ایجاد دلبستگی به محیط مدرسه بی بدیل است، اما آموزش ترکیبی در صورت طراحی آموزشی اصولی و متناسب با سن فراگیران، می تواند با فراهم آوردن امکان شخصی سازی یادگیری، تکرارپذیری محتوا و استفاده از چندرسانه ای های تعاملی، میزان درک و تثبیت مفاهیم (به ویژه در دروسی مانند ریاضی و علوم) را به شکل معناداری ارتقا بخشد. با این حال، موفقیت آموزش ترکیبی در مقطع ابتدایی به شدت نیازمند نظارت مستمر والدین، سواد دیجیتال معلمان و زیرساخت های فناورانه است. در نهایت، مقاله حاضر پیشنهاد می کند که الگوی مطلوب برای مدارس ابتدایی، نه حذف آموزش حضوری، بلکه ادغام هوشمندانه ابزارهای مجازی در بستر آموزش حضوری است تا از مزایای هر دو رویکرد به صورت هم افزا بهره برداری شود.

کلیدواژه ها:

آموزش حضوری ، آموزش ترکیبی ، یادگیری الکترونیکی ، دانش آموزان ابتدایی ، پیشرفت تحصیلی ، فناوری آموزشی