مدل ساختاری ارتباط میان رهبری دیجیتال مدیران آموزشی، پذیرش هوش مصنوعی توسط معلمان و کیفیت یادگیری دانش آموزان

تحول دیجیتال در نظام های آموزشی، نقش رهبری مدیران را از مدیریت سنتی به رهبری دیجیتال تغییر داده است؛ رهبری ای که با بهره گیری راهبردی از فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی در آموزش، کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری را ارتقا می دهد. هدف این پژوهش، ارائه و آزمون مدل ساختاری ارتباط میان رهبری دیجیتال مدیران آموزشی، پذیرش هوش مصنوعی توسط معلمان و کیفیت یادگیری دانش آموزان است. این مطالعه با رویکرد کمی و روش توصیفی–همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل معلمان مدارس متوسطه بود که با روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه های استاندارد رهبری دیجیتال، پذیرش فناوری مبتنی بر مدل پذیرش فناوری (TAM) و شاخص های کیفیت یادگیری بود.یافته ها نشان داد رهبری دیجیتال مدیران تاثیر مثبت و معناداری بر پذیرش هوش مصنوعی توسط معلمان دارد. همچنین پذیرش هوش مصنوعی نقش میانجی معناداری در ارتباط بین رهبری دیجیتال و کیفیت یادگیری دانش آموزان ایفا می کند. نتایج مدل ساختاری حاکی از برازش مطلوب الگو و تبیین بخش قابل توجهی از واریانس کیفیت یادگیری بود. به عبارت دیگر، هرچه مدیران از شایستگی های بالاتری در حوزه چشم انداز دیجیتال، توانمندسازی فناوری، فرهنگ نوآوری و حمایت حرفه ای برخوردار باشند، معلمان نگرش مثبت تر و استفاده موثرتری از ابزارهای هوش مصنوعی در کلاس درس خواهند داشت و این امر به بهبود تعامل، شخصی سازی یادگیری و ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان منجر می شود.بر اساس یافته ها، توسعه شایستگی های رهبری دیجیتال و طراحی برنامه های توانمندسازی معلمان در زمینه کاربردهای آموزشی هوش مصنوعی می تواند به عنوان راهبردی کلیدی در سیاست گذاری آموزشی مورد توجه قرار گیرد. این پژوهش با ارائه یک مدل تجربی، چارچوبی کاربردی برای ارتقای کیفیت یادگیری در مدارس هوشمند و تحول آفرین فراهم می سازد.