بررسی مدل ساختاری ارتباط میان دانش پداگوژیک معلمان، محیط یادگیری مدرسه و توسعه عملکرد مهارتی دانش آموزان

توسعه عملکرد مهارتی دانش آموزان یکی از اهداف اساسی نظام های آموزشی معاصر است که تحقق آن به عوامل متعددی در سطح کلاس و مدرسه وابسته است. در این میان، دانش پداگوژیک معلمان به عنوان یکی از مولفه های کلیدی در کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری شناخته می شود و می تواند از طریق ایجاد محیط های یادگیری پویا و حمایت گر، زمینه رشد مهارت های شناختی، اجتماعی و عملی دانش آموزان را فراهم کند. هدف پژوهش حاضر بررسی مدل ساختاری ارتباط میان دانش پداگوژیک معلمان، محیط یادگیری مدرسه و توسعه عملکرد مهارتی دانش آموزان است.یافته های پژوهش نشان داد که دانش پداگوژیک معلمان تاثیر مثبت و معناداری بر کیفیت محیط یادگیری مدرسه دارد. همچنین محیط یادگیری حمایتی و تعاملی نقش مهمی در ارتقای عملکرد مهارتی دانش آموزان ایفا می کند. نتایج مدل ساختاری بیانگر آن است که دانش پداگوژیک معلمان علاوه بر تاثیر مستقیم بر توسعه عملکرد مهارتی دانش آموزان، از طریق بهبود محیط یادگیری مدرسه نیز به طور غیرمستقیم بر این متغیر اثرگذار است. این یافته ها نشان می دهد که محیط یادگیری می تواند نقش میانجی در ارتباط میان دانش پداگوژیک معلمان و رشد مهارت های دانش آموزان ایفا کند.بر اساس نتایج پژوهش، تقویت دانش پداگوژیک معلمان، طراحی محیط های یادگیری فعال، مشارکتی و حمایت گر و توجه به راهبردهای نوین تدریس می تواند به بهبود عملکرد مهارتی دانش آموزان کمک کند. بنابراین سیاست گذاران آموزشی و مدیران مدارس لازم است با فراهم سازی فرصت های توسعه حرفه ای برای معلمان و ارتقای کیفیت محیط های آموزشی، زمینه رشد مهارت های چندبعدی دانش آموزان را فراهم آورند.