بررسی ارتباط میان پذیرش فناوری های هوش مصنوعی توسط مدیران آموزشی و تحول در روش های تدریس

تحولات سریع فناوری های دیجیتال در دهه های اخیر، به ویژه پیشرفت های چشمگیر در حوزه هوش مصنوعی، زمینه های تازه ای را برای بازاندیشی در نظام های آموزشی فراهم کرده است. در این میان، مدیران آموزشی به عنوان تصمیم گیران کلیدی در سیاست گذاری و اجرای نوآوری های فناورانه، نقش مهمی در میزان پذیرش و به کارگیری فناوری های هوش مصنوعی در محیط های یادگیری ایفا می کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط میان میزان پذیرش فناوری های هوش مصنوعی توسط مدیران آموزشی و تحول در روش های تدریس انجام شده است. مسئله اصلی پژوهش آن است که چگونه نگرش، دانش و آمادگی مدیران آموزشی برای استفاده از ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی می تواند به تغییر و بهبود شیوه های تدریس در محیط های آموزشی منجر شود.این مطالعه با رویکرد توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از چارچوب های نظری پذیرش فناوری و نوآوری آموزشی به بررسی ابعاد مختلف این ارتباط می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که هرچه میزان آگاهی، اعتماد و نگرش مثبت مدیران آموزشی نسبت به فناوری های هوش مصنوعی بیشتر باشد، زمینه برای استفاده موثر از ابزارهای هوشمند در فرآیند آموزش و یادگیری نیز افزایش می یابد. چنین شرایطی می تواند به تحول در روش های سنتی تدریس، توسعه یادگیری شخصی سازی شده، بهبود ارزیابی های آموزشی، و ارتقای تعامل میان معلمان و دانش آموزان منجر شود. همچنین نتایج نشان می دهد حمایت مدیریتی، فراهم سازی زیرساخت های فناورانه، و ایجاد فرهنگ سازمانی مبتنی بر نوآوری از عوامل کلیدی در تسهیل پذیرش فناوری های هوش مصنوعی و تبدیل آن به تغییرات عملی در شیوه های تدریس است.از سوی دیگر، چالش هایی همچون کمبود مهارت های دیجیتال، نگرانی های اخلاقی و حریم خصوصی، و مقاومت در برابر تغییر می تواند روند پذیرش این فناوری ها را کند سازد. بنابراین، برنامه ریزی راهبردی، توانمندسازی مدیران و معلمان، و توسعه سیاست های حمایتی در حوزه هوش مصنوعی آموزشی از جمله اقدامات ضروری برای بهره گیری موثر از این فناوری ها محسوب می شود. در مجموع، نتایج این پژوهش نشان می دهد که پذیرش فعالانه فناوری های هوش مصنوعی توسط مدیران آموزشی می تواند به عنوان محرکی مهم برای تحول در روش های تدریس و ارتقای کیفیت آموزش در نظام های آموزشی معاصر عمل کند.