تاثیر سامانه های هوشمند آموزشی بر تعامل، مشارکت و خودتنظیمی یادگیرندگان

توسعه شتابان فناوری های هوشمند و تکوین الگوریتم های پیشرفته یادگیری ماشین، بازتعریف ژرف و پارادایمیک ساختارهای رسمی و الکترونیکی آموزش را رقم زده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل همه جانبه تاثیر سامانه های هوشمند آموزشی بر سه مولفه بنیادین تعامل، مشارکت و خودتنظیمی یادگیرندگان به روش مروری تحلیلی و بر اساس واکاوی متون و داده های تجربی معاصر سامان یافته است. سامانه های هوشمند آموزشی با تکیه بر تحلیل های پیش بین، مدل سازی پویای فراگیر و پلتفرم های تطبیقی، فرآیند پردازش اطلاعات، ریتم شناختی و ترجیحات آموزشی هر یادگیرنده را به صورت ثانیه ای پایش می کنند. یافته های حاصل از واکاوی ادبیات تحقیق نشان می دهد که این سامانه ها از طریق شخصی سازی پویای محتوا و ارائه بازخوردهای اصلاحی در لحظه، انگیزه درونی و عاملیت دانش آموزان را تحریک کرده و زمینه ساز ارتقای مهارت های خودتنظیمی از جمله هدف گذاری، خودنظارتی و ارزیابی عملکرد می گردند. افزون بر این، تلفیق ابزارهای گامفیکیشن هوشمند، شبیه سازی های موقعیتی تعاملی و اتاق های کار گروهی تطبیقی در این سامانه ها، نرخ درگیری شناختی و تعاملات چندسویه (یادگیرنده محتوا، یادگیرنده معلم و یادگیرنده همسالان) را به شکل چشمگیری افزایش داده و مشارکت مدنی و تیمی را در بسترهای مجازی بهبود می بخشد. با این حال، تحقق کامل این اهداف تربیتی مستلزم تدوین چارچوب های اخلاقی صیانت از داده های رفتاری کودکان، بازنگری در طراحی برنامه درسی و توسعه صلاحیت های دیجیتال معلمان است. در نتیجه، برنامه ریزی راهبردی برای پیاده سازی عادلانه سامانه های هوشمند، اصلی ترین پتانسیل پیشران برای نوسازی و ارتقای اثربخشی نظامات آموزشی نوین به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

سامانه های هوشمند آموزشی ، تعامل یادگیرندگان ، مشارکت فعال ، خودتنظیمی شناختی ، هوش مصنوعی در آموزش.