بازخوانی نقش مایه های بومی پوشاک سنتی با استفاده از فناوری های دیجیتال در طراحی لباس معاصر

پوشاک سنتی به عنوان یکی از جلوه های مهم میراث فرهنگی، حامل نقش مایه های بومی، مفاهیم نمادین و هویت تاریخی جوامع است. با این حال، در دهه های اخیر، گسترش مد جهانی و رویکردهای تجاری در طراحی لباس معاصر موجب نوعی گسست میان پوشاک سنتی و فرآیندهای طراحی نوین شده است؛ به گونه ای که نقش مایه های بومی یا به صورت سطحی و تزئینی به کار می روند یا به تدریج از چرخه تولید و مصرف فرهنگی حذف می شوند. مسئله اصلی این پژوهش، بررسی چگونگی بازخوانی معناشناسانه نقش مایه های بومی پوشاک سنتی در بستر طراحی لباس معاصر و با اتکا به فناوری های دیجیتال است. هدف پژوهش، تحلیل نقش فناوری های دیجیتال به عنوان ابزاری میانجی در احیاء، بازتفسیر و انتقال میراث پوشاک، بدون گسست از هویت فرهنگی آن، می باشد. این پژوهش با رویکرد کیفی و به روش توصیفی–تحلیلی انجام شده و از مطالعه موردی آثار منتخب طراحی لباس معاصر که از نقش مایه های بومی و فناوری های دیجیتال بهره برده اند، استفاده می کند. یافته های پژوهش نشان می دهد که فناوری هایی نظیر طراحی دیجیتال، الگوریتم های مولد و چاپ دیجیتال، امکان استخراج، انتزاع و بازترکیب خلاقانه نقش مایه های بومی را فراهم کرده و به ارتقای بیان بصری و مفهومی لباس معاصر کمک می کنند. نتایج حاکی از آن است که استفاده آگاهانه از فناوری های دیجیتال می تواند به حفظ هویت فرهنگی، افزایش نوآوری در طراحی و ایجاد پیوندی پویا میان سنت و معاصریت در طراحی لباس منجر شود.

کلیدواژه ها:

نقش مایه های بومی ، پوشاک سنتی ، طراحی لباس معاصر ، فناوری های دیجیتال ، بازخوانی هویتی