تاثیر دیدگاه مولانا در حل بحران های روحی و روانی

بحران های روحی و روانی از مسائل مهم زندگی معاصر هستند که بر سلامت فرد، روابط اجتماعی و عملکرد روزمره تاثیرگذارند و مدیریت آن ها نیازمند رویکردهای موثر و چندبعدی است. متون عرفانی، به ویژه آثار مولانا جلال الدین محمد بلخی، به عنوان منابع غنی با ظرفیت روانشناختی بالا، می توانند ابزارهای موثری برای کاهش اضطراب، غم و ناکامی و ارتقای آرامش درونی ارائه دهند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل و بررسی آموزه های مولانا در زمینه کاهش بحران های روانی و افزایش تاب آوری فردی و اجتماعی طراحی شد. روش تحقیق از نوع کیفی و توصیفی-کتابخانه ای است و داده ها از طریق مطالعه منابع علمی معتبر، مقالات پژوهشی، متون عرفانی و پایگاه های اطلاعاتی مانند سیویلیکا، SID، نورمگز و گوگل اسکولار جمع آوری و تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که آموزه های مولانا مبتنی بر خودشناسی، ارتباط با حقیقت وجودی، عشق الهی، صبر و شکیبایی، قابلیت کاهش هیجانات منفی و اضطراب را دارند و از طریق روش های معنوی مانند مراقبه، ذکر، اندیشه مثبت و تقویت همدلی و ارتباط انسانی، آرامش روانی را تقویت می کنند. علاوه بر این، تحلیل نمونه های شعری و داستانی مثنوی معنوی نشان داد که آموزه های مولانا هم از نظر نظری و هم از نظر عملی، قابل استفاده در روان درمانی و مشاوره برای مدیریت بحران های روحی هستند و با مفاهیم روانشناسی مثبت و شناختی-رفتاری همخوانی دارند. این پژوهش نشان می دهد که دیدگاه مولانا می تواند چارچوبی کاربردی برای مواجهه با چالش های روانی و ارتقای سلامت روان ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

خودشناسی ، عشق الهی ، آرامش روان ، معنادرمانی