واکاوی نقش آموزش هنرهای نمایشی در تقویت خلاقیت کودکان مقطع ابتدایی: پیوندی میان هنر، ارتباطات و توسعه شناختی

آموزش هنرهای نمایشی به عنوان شکلی از ارتباطات بیان گر و تعاملی، در سال های اخیر توجه فزاینده ای در حوزه علوم ارتباطات و آموزش دریافت کرده است. این مطالعه مروری نظام مند به بررسی نقش آموزش هنرهای نمایشی در تقویت خلاقیت کودکان مقطع ابتدایی می پردازد و پیوند آن را با مهارت های ارتباطی و روابط عمومی اولیه کاوش می کند. هدف اصلی پژوهش، شناسایی و تحلیل اثرات آموزش ساختارمند هنرهای نمایشی (شامل نمایش خلاق، نقش آفرینی و تمرین های بیان گر) بر ابعاد مختلف خلاقیت (سیالی، انعطاف پذیری، اصالت و بسط) است. روش تحقیق بر پایه پروتکل پریسم ا و جستجوی نظام مند در پایگاه های گوگل اسکالر ، اسکوپوس ، اریک ، سید ، مگ ایران و نورمگز انجام شد و ۳۸ مطالعه اولیه (۲۰۱۰–۲۰۲۵) پس از اعمال معیارهای ورود و خروج تحلیل شدند. یافته های کلیدی نشان می دهند که آموزش هنرهای نمایشی به طور معنادار خلاقیت شناختی و بیان گر کودکان را ارتقا می دهد، به ویژه از طریق تقویت مهارت های ارتباط غیرکلامی، همدلی و تفکر واگرا. این اثرات در مطالعات ایرانی عمدتا بر کودکان پیش دبستانی متمرکز بوده و در کودکان ابتدایی کمتر بررسی شده است. نتیجه گیری تاکید دارد که ادغام هنرهای نمایشی در برنامه درسی می تواند به توسعه سرمایه انسانی خلاق و مهارت های ارتباطی موثر کمک کند، که برای سیاست گذاری آموزشی و روابط عمومی سازمانی اهمیت دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش ، هنرهای نمایشی ، تئاتر ، خلاقیت کودکان.