چگونه توانستم از طریق راهکارهای آموزشی-تربیتی؛ وضعیت روانی-تحصیلی دانش آموز پایه ششم ابتدایی را بهبود بخشم؟

این پژوهش با هدف بررسی و تحلیل اثربخشی راهکارهای آموزشی-تربیتی بر بهبود وضعیت روانی-تحصیلی دانش آموز «فاطمه گودرزی»، که به دلیل طلاق والدین و پیامدهای ناشی از آن، دچار انزوای اجتماعی، برچسب خوردگی (دروغگو) و افت تحصیلی شده بود، انجام شده است. فاطمه، دانش آموز پایه ششم مدرسه زینب کبری (س) در بخش قطب آباد، پس از جدایی والدین، با چالش های متعددی از جمله طرد شدن توسط همسالان، کاهش شدید عزت نفس و بی انگیزگی تحصیلی مواجه گردید. این تحقیق با روش اقدام پژوهی، به صورت توصیفی-تحلیلی و با استفاده از ابزارهای مشاهده، تحلیل محتوای رفتاری و بررسی مستندات تحصیلی، وضعیت اولیه دانش آموز را مورد سنجش قرار داد. راهکارهای مداخله ای شامل مدیریت غیرمستقیم جو کلاس، قرار دادن دانش آموز در گروه های همدل، سپردن مسئولیت های مشخص (مانند تابلو اعلانات)، استفاده نظام مند از تقویت مثبت برای رفتارهای مطلوب، و اختصاص زمان روزانه برای گفتگو و توجه شخصی، طراحی و اجرا گردید. نتایج حاصل از اجرای این راهکارها نشان دهنده بهبود چشمگیر در وضعیت روانی (کاهش اضطراب، افزایش عزت نفس، خروج از انزوای اجتماعی) و ارتقای سطح تحصیلی (افزایش مشارکت، تمرکز و انگیزه یادگیری) فاطمه بود. یافته های این پژوهش بر اهمیت رویکرد جامع و توجه عمیق معلم به ابعاد روانی-اجتماعی دانش آموزان، به ویژه در شرایط بحرانی خانوادگی، تاکید دارد و راهکارهایی عملی برای مواجهه با چالش های مشابه در محیط های آموزشی ارائه می دهد. واژه های کلیدی: اقدام پژوهی، وضعیت روانی، وضعیت تحصیلی، فرزند طلاق، انزوای اجتماعی، برچسب خوردگی، تقویت مثبت، عزت نفس، مدرسه.