نقش اصلاح خودانگیخته اشتباهات توسط یادگیرنده در فرآیند یادگیری عمیق و پایدار

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش اصلاح خودانگیخته اشتباهات توسط یادگیرنده در فرآیند یادگیری عمیق و پایدار انجام شد. در این پژوهش، با مرور مبانی نظری شامل نظریه یادگیری شناختی، نظریه فراشناخت و نظریه پردازش اطلاعات، این نتیجه حاصل گردید که اصلاح اشتباه توسط خود یادگیرنده نسبت به اصلاح توسط معلم یا منابع بیرونی، تاثیر عمیق تر و پایدارتری بر یادگیری دارد. خوداصلاحی به عنوان یک راهبرد فراشناختی، فرآیندهایی نظیر آگاهی از خطا، تحلیل علت خطا، جستجوی راه حل جایگزین و بازبینی دانش قبلی را فعال می سازد. یافته های پژوهش های تجربی در حوزه های مختلف یادگیری (زبان، ریاضیات، علوم و مهارت های حرکتی) نشان داد که یادگیرندگانی که فرصت اصلاح اشتباهات خود را پیدا کردند، عملکرد بهتری در آزمون های بعدی نشان دادند، دانش خود را پایدارتر حفظ کردند و مهارت های فراشناختی قوی تری از جمله خودنظارتی و خودکنترلی را توسعه دادند. همچنین، چهار مکانیسم اصلی برای اثرگذاری خوداصلاحی بر یادگیری عمیق شناسایی شد که عبارتند از: فعال سازی پردازش عمیق اطلاعات، تقویت حافظه کاری از طریق تلاش شناختی، توسعه خودکارآمدی و انگیزه درونی و ایجاد حلقه بازخورد درونی پایدار. بر اساس یافته های این پژوهش، به طراحان آموزشی و معلمان توصیه گردید که با ایجاد فرصت های خوداصلاحی در محیط های یادگیری، زمینه را برای توسعه استقلال فکری و یادگیری مادام العمر در یادگیرندگان فراهم آورند.واژگان کلیدی: خوداصلاحی، اصلاح خودانگیخته اشتباهات، یادگیری عمیق، یادگیری پایدار، فراشناخت، بازخورد درونی، خودنظارتی