نقش بازی های نقش آفرینی (Role-playing) در توسعه مهارت های اجتماعی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بازی های نقش آفرینی بر توسعه مهارت های اجتماعی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کودکان ۷ تا ۱۲ ساله دارای اختلال طیف اوتیسم مراکز آموزشی و توان بخشی شهر تهران بود که ۶۰ نفر (۳۰ پسر و ۳۰ دختر) به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه مهارت های اجتماعی بود که روایی آن توسط متخصصان و پایایی آن با آلفای کرونباخ (۰/۸۷) تایید شد. مداخله شامل ۱۲ جلسه بازی های نقش آفرینی به مدت شش هفته بود. برای بررسی نرمال بودن داده ها از آزمون کولموگروف-اسمیرنوف و برای تحلیل داده ها از آزمون تی تک نمونه ای، تی مستقل و تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافته ها نشان داد که میانگین نمرات مهارت های اجتماعی کودکان دارای اوتیسم در مرحله پیش آزمون به طور معناداری پایین تر از میانگین نرمال جامعه بود (p<۰/۰۰۱). پس از مداخله، میانگین نمرات تمامی ابعاد مهارت های اجتماعی در گروه آزمایش به طور معناداری افزایش یافت (p<۰/۰۰۱) و اندازه اثر بسیار بزرگ بود (d>۱/۷۰). همچنین، اثرات مداخله در پیگیری یک ماهه حفظ شد. نتایج حاکی از آن است که بازی های نقش آفرینی ابزاری موثر برای بهبود مهارت های اجتماعی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم هستند و می توانند به عنوان بخشی از برنامه های مداخله ای جامع مورد استفاده قرار گیرند.واژگان کلیدی فارسی: بازی های نقش آفرینی، اختلال طیف اوتیسم، مهارت های اجتماعی، مهارت های ارتباطی، همدلی، همکاری، حل تعارض، بازی درمانی، نمایش درمانی، کودکان