بازاندیشی در آموزش ابتدایی در ایران: پیوند فناوری هدفمند و مهارت های زیستی

پژوهش حاضر با هدف بازاندیشی در نظام آموزش ابتدایی ایران از طریق طراحی و اعتباربخشی الگوی پیوند فناوری هدفمند و مهارت های زیستی انجام شد. رویکرد پژوهش کیفی و از نوع نظریه داده بنیاد سیستماتیک بود. میدان پژوهش استان یزد شامل شهرستان های یزد، اردکان، میبد و تفت در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. مشارکت کنندگان ۲۸ نفر از معلمان ابتدایی، مدیران مدارس، کارشناسان فناوری آموزشی و متخصصان برنامه درسی بودند که با روش نمونه گیری نظری و هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق و مشاهده میدانی در ۱۲ مدرسه بود. یافته ها نشان داد که مقوله محوری الگو، بازاندیشی در نسبت فناوری و زیست جهان کودک است. شرایط علی شامل ناکارآمدی رویکردهای سنتی، شکاف بین مدرسه و زندگی، و شتاب تغییرات فناورانه بود. شرایط زمینه ای شامل فرهنگ غنی یزد، معماری هوشمند کویری، و بافت اجتماعی-اقتصادی استان بود. شرایط مداخله گر شامل ضعف زیرساخت ها، نبود برنامه درسی متناسب، و تضاد ارزشی خانواده ها شناسایی شد. راهبردهای الگو در سه سطح ترسیم شد: سطح کلان شامل سیاست گذاری و تامین زیرساخت، سطح میانی شامل توانمندسازی معلمان و طراحی محتوای تلفیقی، سطح خرد شامل فعالیت های کلاسی روزانه. پیامدهای الگو شامل کاهش شکاف دیجیتالی، افزایش انگیزه و ماندگاری یادگیری، پرورش مهارت های حل مسئله زیستی، و بازتولید هویت فرهنگی در عصر دیجیتال بود. نتیجه نشان داد که پیوند فناوری هدفمند و مهارت های زیستی در دوره ابتدایی نه تنها ممکن، بلکه ضرورتی انکارناپذیر برای بازطراحی نظام آموزشی ایران است. کلیدواژه ها: بازاندیشی در آموزش ابتدایی، فناوری هدفمند، مهارت های زیستی، نظریه داده بنیاد، آموزش در یزد