اثربخشی درمان متمرکز بر هیجان بر تاب آوری و امید به زندگی افراد مبتلا به اختلال وسواس جبری

این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان متمرکز بر هیجان بر تاب آوری و امید به زندگی در بیماران مبتلا به اختلال وسواس جبری انجام شد. روش تحقیق این مطالعه از نوع تک آزمودنی با طرح AB بود و جامعه آماری آن، شامل کلیه مراجعینی بود که از طرف اداره کل بهزیستی استان اصفهان به کلینیک مددکاری اجتماعی طنین در سال ۱۴۰۰ مراجعه کرده بودند. دو نفر از این افراد که دارای ملاک های ورود به پژوهش بودند، به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و طی ۱۶ جلسه یک ساعته تحت درمان متمرکز بر هیجان قرار گرفتند. ابزار پژوهش در این مطالعه شامل مقیاس وسواس جبری مادزلی (۱۹۷۷)، پرسشنامه تاب آوری دیویدسون (۲۰۰۳) و پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر (۱۹۹۱) بود. داده های جمع-آوری شده با استفاده از روش تحلیل نمودار و اندازه اثر مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که درمان متمرکز بر هیجان در مشارکت کننده اول و دوم باعث افزایش تاب آوری و در مشارکت کننده دوم باعث افزایش امید به زندگی گردیده است. لذا، چنین می توان نتیجه گرفت که برنامه درمانی متمرکز بر هیجان، یک مداخله موثر در راستای بهبود بخشیدن به تاب آوری و امید به زندگی در افرادی است که به اختلال وسواس جبری مبتلا هستند.

کلیدواژه ها:

درمان متمرکز بر هیجان ، تاب آوری ، امید به زندگی ، اختلال وسواس جبری.