اثربخشی هوش معنوی بر هیجان خواهی و خود کنترلی افراد مبتلا به اعتیاد در استان البرز

پژوهش حاضر باهدف اثربخشی هوش معنوی بر هیجان خواهی و خود کنترلی افراد مبتلا به اعتیاد در استان البرز انجام شد. پژوهش از نوع کاربردی و روش آن نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل و گواه بوده است. حجم نمونه شامل ۳۰ نفر از مردان مبتلا به اعتیاد ۲۰ تا ۵۰ سال استان البرز در سال ۱۴۰۴ بودند و به روش نمونه گیری هدفمند و به صورت جایگزینی تصادفی در دو گروه (۱۵ نفر) آزمایش و (۱۵ نفر) کنترل مورد بررسی قرار گرفتند. گروه آزمایش در ۸ جلسه آموزش هوش معنوی بر اساس الگوی کینگ (۲۰۰۸) شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند، و از پرسشنامه های استاندارد هیجانی خواهی ذاکرمن (۱۹۸۷) و خودکنترلی تانجی (۲۰۰۴) برای جمع آوری داده ها استفاده شد. برای تحلیل نتایج از آمار توصیفی و سپس تحلیل کواریانس چند متغیره استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش هوش معنوی، تفاوت معناداری در متغیرهای هیجان خواهی و خودکنترلی بین دو گروه مورد مطالعه نشان داد. نتایج نشان داد که آموزش هوش معنوی موجب کاهش هیجان خواهی و افزایش خود کنترلی در افراد مبتلا به اعتیاد گروه آزمایش در مقابل گروه کنترل شد (P<۰/۰۱). بر اساس یافته ها می توان گفت که آموزش هوش معنوی می تواند در کاهش هیجان خواهی و افزایش خودکنترلی افراد معتاد مفید باشد و به بهبود شرایط زندگی آنها کمک کند.

کلیدواژه ها:

خود کنترلی ، هوش معنوی ، هیجان خواهی.