ارائه مدل ساختاری رابطه کیفیت روابط زناشویی بر اساس مسیر تخلیه اضطراب و مکانیزم های دفاعی با نقش واسطه ای تنظیم هیجان در زوجین

پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل ساختاری رابطه کیفیت روابط زناشویی بر اساس مسیر تخلیه اضطراب و مکانیزم های دفاعی با نقش واسطه ای تنظیم هیجان در زوجین انجام شد. جامعه آماری مورد مطالعه کلیه زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره در شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بودند. پژوهش از نوع همبستگی با رویکرد مدل ساختاری بود. نمونه پژوهش با روش نمونه گیری هدفمند به تعداد ۲۰۰ نفر (۱۰۰زوج) انتخاب شدند. به منظور جمع آوری داده ها از مقیاس کیفیت زناشویی باسبی و همکاران (۱۹۹۵)، پرسشنامه مسیر تخلیه اضطراب فرهادی و همکاران (۱۳۹۷)، پرسشنامه مکانیسم دفاعی باند و همکاران (۱۹۸۳) استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر و بوت استرپینگ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش مطلوب برخوردار بود. کیفیت زناشویی بر اساس مسیر تخلیه اضطراب به صورت مستقیم و منفی قابل پیش بینی بود. کیفیت زناشویی بر اساس مکانیسم های دفاعی قابل پیش بینی نبود. نتایج نشان داد که متغیر میانجی تنظیم هیجان در رابطه بین مسیر تخلیه اضطراب و مکانیسم های دفاعی بر کیفیت روابط زناشویی زوجین معنادار بود (۰۱/۰P≤). تخلیه اضطراب از طریق تنظیم هیجان اثر غیر مستقیم منفی و معناداری بر کیفیت روابط زوجین داشت. همچنین مکانیسم های دفاعی از طریق تنظیم هیجان اثر غیر مستقیم و معناداری بر کیفیت روابط زوجین داشتند. به عبارتی مکانیسم دفاعی رشد یافته با تقویت توانایی تنظیم هیجان به بهبود کیفیت روابط زناشویی و مکانیسم دفاعی رشد نایافته و روان رنجور با تضعیف توانایی تنظیم هیجان به کاهش کیفیت روابط زناشویی زوجین منجر می شود.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجانی ، کیفیت روابط زناشویی ، مسیر تخلیه اضطراب ، مکانیسم های دفاعی.