بررسی شیوه های زبان آموزی به دانش آموزان دو زبانه

در نظام های آموزشی معاصر، دوزبانگی نه یک چالش یا نقیصه، بلکه پدیده ای رایج است که نیازمند بازنگری در راهبردهای آموزشی می باشد. زمینه این پژوهش، مواجهه دانش آموزان دوزبانه با محیط آموزشی است که در آن، شکاف میان زبان خانه و زبان رسمی مدرسه می تواند عملکرد تحصیلی و هویت فرهنگی کودک را تحت تاثیر قرار دهد. هدف اصلی این تحقیق، تبیین و بررسی شیوه ها و فنون نوین زبان آموزی به این دانش آموزان و شناسایی استراتژی های عملی برای ارتقای کیفیت یادگیری آنان در محیط کلاس درس است. روش تحقیق در این مطالعه از نوع کیفی و توصیفی-تحلیلی با رویکرد کتابخانه ای بوده که در آن با بهره گیری از پایگاه های علمی معتبر داخلی، منابع تخصصی، مقالات همایشی و پژوهش های مرتبط، فرآیند گردآوری داده ها انجام و تحلیل اسنادی صورت گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که سیاست های تک زبانه و رویکردهای اجباری، مانعی برای موفقیت تحصیلی است و در مقابل، به کارگیری استراتژی های حمایتی نظیر رمزگردانی آگاهانه، یادگیری همیارانه، استفاده از تکیه گاه های زبانی بصری، و ادغام زبان مادری در برنامه های آموزشی، نقش تعیین کننده ای در کاهش اضطراب زبانی، تقویت خودکارآمدی و بهبود مهارت های ارتباطی و شناختی دانش آموزان دارد. نتیجه کلی حاکی از ضرورت گذار به الگوهای آموزشی چندزبانه و توانمندسازی معلمان جهت تعامل سازنده با تفاوت های زبانی است که در نهایت منجر به عدالت آموزشی و رشد متعادل شخصیت دانش آموزان دوزبانه می گردد.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان دوزبانه ، زبان آموزی ، راهبردهای آموزشی ، عدالت آموزشی