بررسی نقش روابط معلم و دانش آموز در شکل گیری نگرش مثبت به یادگیری

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش روابط معلم و دانش آموز در شکل گیری نگرش مثبت به یادگیری است. با توجه به اینکه تعامل موثر میان معلمان و دانش آموزان از عوامل کلیدی در فرایند آموزشی محسوب می شود، کیفیت این روابط می تواند به طور مستقیم بر انگیزش، اعتمادبه نفس و نگرش یادگیرندگان نسبت به یادگیری تاثیر بگذارد. این پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی و به روش پیمایشی انجام شده است. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه در شهر ... بود که از میان آن ها نمونه ای به روش تصادفی طبقه ای انتخاب گردید. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه روابط معلم–دانش آموز و پرسشنامه نگرش به یادگیری بود که روایی و پایایی آن ها تایید شد. نتایج تحلیل داده ها با استفاده از آزمون همبستگی و رگرسیون نشان داد بین کیفیت روابط معلم و دانش آموز و نگرش مثبت به یادگیری رابطه معنادار و مستقیم وجود دارد. به ویژه، ابعاد حمایت عاطفی، احترام متقابل و ارتباط باز، بیشترین نقش را در ایجاد نگرش مثبت ایفا کردند. یافته های این پژوهش بر اهمیت تعامل انسانی در محیط های آموزشی تاکید داشته و پیشنهاد می شود برنامه های توانمندسازی معلمان در زمینه مهارت های ارتباطی و عاطفی در اولویت قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روابط معلم و دانش آموز ، نگرش به یادگیری ، تعامل آموزشی ، انگیزش تحصیلی ، ارتباط موثر