بهره گیری از واقعیت افزوده جهت تجسم فرایندهای مولکولی و تاثیر آن بر درک دانش آموزان

تحقیق حاضر که به روش توصیفی- تحلیلی انجام شده است، به بررسی نقش تحول آفرین فناوری واقعیت افزوده در ارتقاء درک مفهومی دانش آموزان دبیرستان از فرایندهای پیچیده مولکولی زیست شناسی می پردازد. فرایندهای نظیر میتوز، میوز، و مکانیسم های ترجمه و رونویسی، به دلیل ماهیت انتزاعی و مقیاس نانومتری شان، همواره چالشی بزرگ برای یادگیری مبتنی بر تصاویر دوبعدی کتاب های درسی محسوب می شوند. این مطالعه با استفاده از یک چارچوب تجربی، تاثیر مدل های سه بعدی تعاملی مبتنی بر واقعیت افزوده را با روش های سنتی مقایسه می کند. داده ها نشان می دهند که واقعیت افزوده با فراهم آوردن توانایی دستکاری مدل ها در فضای واقعی و مشاهده همزمان مراحل مختلف یک فرایند (نظیر جابجایی کروموزوم ها یا اتصال آنزیم ها به DNA)، به طور معناداری انسجام فضایی و توالی زمانی مفاهیم را در ذهن دانش آموز تثبیت می کند. این افزایش در سطح درک فضایی و تعامل مستقیم، منجر به کاهش خطاهای مفهومی مرتبط با ساختار و عملکرد اندامک ها و مولکول های زیستی می شود. نتیجه گیری می شود که واقعیت افزوده صرفا یک ابزار بصری جذاب نیست، بلکه یک واسطه پداگوژیکی قدرتمند است که شکاف بین مشاهده ماکروسکوپی محیط و درک دنیای میکروسکوپی را پر کرده و کارایی تدریس مباحث دشوار زیست شناسی مولکولی را به شکل قابل توجهی بهبود می بخشد و آموزش را از حالت منفعل به کنشگرانه تغییر می دهد.

کلیدواژه ها:

واقعیت افزوده ، یادگیری مولکولی ، تجسم سه بعدی ، درک فضایی ، فرایندهای سلولی