بررسی نقش الگوی لباس دیجیتال در کاهش ضایعات پارچه و افزایش دقت در تولید محصولات سفارشی توسط دانش آموزان

این پژوهش که به شیوه ی توصیفی - تحلیلی انجام شده است، به بررسی نقش تحول آفرین الگوی لباس دیجیتال در مواجهه با چالش های سنتی تولید پوشاک در محیط های آموزشی هنرستان، به ویژه در زمینه مدیریت ضایعات پارچه و ارتقاء دقت محصولات سفارشی می پردازد. در روش تولید سنتی، فرآیند الگوکشی دستی و اصلاحات مکرر نه تنها زمان بر است، بلکه به دلیل خطاهای انسانی در اندازه گیری و برش، منجر به هدر رفت قابل توجهی از مواد اولیه گران بها می شود؛ این امر با اصل پایداری که باید در آموزش های فنی نهادینه شود، در تضاد است. این تحقیق با تحلیل تجربیات دانش آموزانی که از نرم افزارهای طراحی لباس سه بعدی استفاده کرده اند، نشان می دهد که انتقال فرآیند به محیط دیجیتال، به دلیل امکان شبیه سازی دقیق برش ها و ترکیب قطعات بر روی چیدمان مجازی پارچه، کاهش متوسطی در حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد در ضایعات پارچه ایجاد کرده است. علاوه بر این، دقت تولید محصولات سفارشی به شکل چشمگیری بهبود یافته است؛ چرا که هرگونه ایراد در فیتینگ یا تناسبات می تواند قبل از هرگونه برش فیزیکی، از طریق بازخورد بصری سه بعدی و تکرار سریع طراحی در نرم افزار اصلاح شود. این یافته ها تاکید می کنند که ادغام فناوری الگوی دیجیتال نه تنها یک پیشرفت فنی است، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای آموزش مهارت های مدرن خیاطی و مسئولیت پذیری زیست محیطی در صنعت نساجی فردا محسوب می شود. بنابراین، الگوی دیجیتال به عنوان پلی میان خلاقیت هنری و کارایی صنعتی، نقش محوری در توانمندسازی دانش آموزان برای ورود به بازار کار ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

الگوی دیجیتال ، ضایعات پارچه ، دقت تولید ، نرم افزار سه بعدی ، محصولات سفارشی