تاثیر محیط کلاس و اصول روانشناسی یادگیری بر انگیزش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

این مقاله که به شیوه ی توصیفی - تحلیلی انجام شده است به بررسی تعامل پیچیده میان ویژگی های محیط کلاس درس و کاربرد اصول روانشناسی یادگیری در ارتقاء انگیزش درونی و بیرونی و به تبع آن، بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان می پردازد. محیط کلاس، فراتر از فضای فیزیکی، شامل جو عاطفی، تعاملات اجتماعی و سبک تدریس معلم است که مستقیما بر ادراک خودکارآمدی و احساس تعلق دانش آموز تاثیر می گذارد. تمرکز اصلی بر نظریه هایی چون نظریه خودتعیین گری، که بر نیازهای اساسی به شایستگی، استقلال و ارتباط تاکید دارد، و نظریه انتظار - ارزش است. یافته ها نشان می دهند کلاس هایی که حمایتگر، ساختارمند و مبتنی بر چالش های بهینه هستند (نه بیش از حد آسان و نه بیش از حد دشوار)، سطح انگیزش بالاتر و اضطراب کمتری دارند. استفاده از بازخورد سازنده و مرتبط سازی مطالب با تجربیات واقعی دانش آموز (معنادار کردن یادگیری) به تقویت انگیزه درونی کمک می کند. از سوی دیگر، استفاده صرف از پاداش های بیرونی می تواند در بلندمدت تاثیر معکوس داشته باشد و جایگزین انگیزش ذاتی شود. در نتیجه، پژوهش حاضر نتیجه می گیرد که برای دستیابی به عملکرد پایدار، ضروری است که محیط آموزشی به گونه ای طراحی شود که هم از نظر شناختی (ارائه استراتژی های یادگیری موثر) و هم از نظر عاطفی (ایجاد محیطی امن و حمایتی) از نیازهای روانشناختی دانش آموزان پشتیبانی کند.

کلیدواژه ها:

محیط کلاس ، روانشناسی یادگیری ، انگیزش تحصیلی ، عملکرد دانش آموز ، خودتعیین گری