چگونگی نگرش و رویکرد آموزگاران اول ابتدایی به دانش آموزان دیرآموز (نیاز خاص آموزشی)

مقطع ابتدایی زیربنای رشد تحصیلی دانش آموزان است و نقش کلیدی در شکل گیری توانایی های شناختی و اجتماعی آن ها دارد. تفاوت های فردی در هوش و ظرفیت یادگیری موجب شکل گیری مسیرهای آموزشی متفاوتی می شود. برخی از دانش آموزان روند یادگیری را به طور طبیعی و روان طی می کنند، درحالی که گروهی دیگر به دلیل بهره هوشی پایین تر از متوسط (مرزی) به حمایت آموزشی بیشتری نیاز دارند. این گروه که تحت عنوان دانش آموزان دیرآموز شناخته می شوند، سرعت رشد شناختی و مهارت های تفکرشان کمتر از میانگین سنی همسالانشان است که این امر فرایند یادگیری آن ها را به زمان و راهبردهای تدریس انعطاف پذیر وابسته می کند. دانش آموزان دیرآموز، به دلیل محدودیت های شناختی، به حمایت های آموزشی ویژه نیاز دارند تا بتوانند با روش های مناسب، فرایند یادگیری را طی کنند. پژوهش حاضر در آغاز با بررسی ویژگی های شناختی، رفتاری و اجتماعی دانش آموزان دیرآموز، بر ضرورت تدوین برنامه های آموزشی تخصصی تاکید دارد و با تمرکز بر چهار نقش کلیدی معلمان که شامل نمایش دهنده، مدیر کلاس، واسطه و تسهیل گر، و ارزیاب است به ارائه راهبردهای آموزشی هدفمند پرداخته است تا معلمان بتوانند با استفاده از این رویکردها، یادگیری دانش آموزان دیرآموز را بهینه سازی کنند. همچنین در پایان راهکارهای درسی، مهارت های اجتماعی و حرکتی - رفتاری برای آموزگاران و والدین ارائه گردیده است.