مطالعه فلسفی بر شکل گیری مفهوم هوش در تربیت: از نظریه های کلاسیک تا بازتعریف هوش در عصر مدل های زبانی

مفهوم هوش در تربیت، از دیرباز یکی از موضوعات بنیادین و پیچیده حوزه های فلسفه، روان شناسی و علوم تربیتی بوده است. این پژوهش با رویکردی فلسفی، روند تحول تاریخی شکل گیری مفهوم هوش را از نظریه های کلاسیک فلسفه یونان باستان و فلسفه اسلامی، تا نظریه های نوین روان شناسی و تربیتی بررسی می کند و نهایتا بازتعریفی از هوش در عصر فناوری های هوش مصنوعی زبان محور ارائه می دهد. تحلیل عمیق این تغییرات نشان می دهد که هوش، مفهومی ثابت و ایستا نیست، بلکه همواره در تعامل با تحولات فلسفی، علمی و فناورانه دستخوش بازتعریف های بنیادین شده است. در این مسیر، نقش تربیت به مثابه فرآیندی چندوجهی که ضمن حفظ ارزش های انسانی، توانمندسازی افراد در مواجهه با هوش مصنوعی را ممکن می سازد، تبیین می شود. این مطالعه اهمیت بازاندیشی نظری و عملی در نظام های آموزشی جهت سازگاری با دگرگونی های فناوری و فرهنگی معاصر را آشکار می سازد و چارچوب مفهومی تازه ای برای درک هوش در تربیت معاصر ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

هوش ، تربیت ، فلسفه آموزش ، نظریه های هوش ، هوش مصنوعی زبان محور ، بازتعریف هوش.