فلسفه زمان در آموزش: مطالعه ای درباره تغییر درک زمان آموزشی از مکتب خانه تا یادگیری آنی

زمان، به عنوان یکی از ابعاد بنیادین و اغلب نادیده گرفته شده در پداگوژی، نقشی تعیین کننده در شکل دهی به ماهیت یادگیری، رابطه استاد و شاگرد، و غایت نهایی تعلیم و تربیت ایفا می کند. مقاله مروری حاضر با رویکردی فلسفی-تطبیقی، به کاوش در تحول مفهوم «زمان آموزشی» از بستر سنتی مکتب خانه ها تا پارادایم نوین «یادگیری آنی» در عصر دیجیتال می پردازد. در یک سو، زمان در مکتب خانه، زمانی چرخه ای، کیفی، بدن مند و درهم تنیده با ریتم های طبیعی و فرهنگی بود که بر تامل، تکرار، و فرآیند کند و عمیق «شدن» تاکید داشت. در سوی دیگر، یادگیری آنی، محصول زمان خطی، کمی شده، شتاب زده و گسسته ای است که ارزش را در سرعت دسترسی به اطلاعات، کارایی، و پاسخ فوری می جوید. این پژوهش استدلال می کند که این دگردیسی زمانی، صرفا یک تغییر تکنولوژیک نیست، بلکه یک گسست معرفت شناختی و هستی شناختی عمیق است که درک ما از دانش (از حکمتی درونی شونده به داده ای مصرفی) و هویت یادگیرنده (از سالکی صبور به کاربری همیشه متصل) را دگرگون ساخته است. یافته های این تحلیل نشان می دهد که درک انتقادی از این فلسفه های زمان متضاد، برای طراحی نظام های آموزشی آینده نگر که بتوانند میان عمق و سرعت، و تامل و اتصال، تعادلی معنادار برقرار کنند، امری حیاتی و ضروری است.

کلیدواژه ها:

فلسفه زمان ، زمان آموزشی ، مکتب خانه ، یادگیری آنی ، شتاب زدگی ، پداگوژی انتقادی ، زمان چرخه ای ، زمان خطی.