راهبردهای برنامه ریزی درسی مبتنی بر شناخت سبک های یادگیری و تاثیر آن بر کاهش فرسودگی تحصیلی

فرسودگی تحصیلی یکی از چالش های مهم نظام های آموزشی معاصر به شمار می رود که می تواند بر انگیزش، عملکرد تحصیلی و سلامت روانی دانش آموزان و دانشجویان تاثیر منفی بگذارد. در سال های اخیر پژوهشگران توجه ویژه ای به نقش برنامه ریزی درسی و انطباق آن با ویژگی های فردی یادگیرندگان داشته اند. یکی از مهم ترین این ویژگی ها سبک های یادگیری است که به تفاوت های فردی در نحوه دریافت، پردازش و سازماندهی اطلاعات اشاره دارد. در صورتی که برنامه های درسی بدون توجه به این تفاوت ها طراحی شوند، احتمال بروز خستگی ذهنی، کاهش انگیزه و در نهایت فرسودگی تحصیلی در میان فراگیران افزایش می یابد. پژوهش حاضر با هدف بررسی راهبردهای برنامه ریزی درسی مبتنی بر شناخت سبک های یادگیری و تاثیر آن بر کاهش فرسودگی تحصیلی انجام شد. روش پژوهش توصیفی–همبستگی بود و جامعه آماری شامل دانشجویان یکی از دانشگاه های کشور بود که از میان آنان نمونه ای به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های یادگیری و پرسشنامه فرسودگی تحصیلی بود. داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بین به کارگیری راهبردهای برنامه ریزی درسی مبتنی بر سبک های یادگیری و کاهش فرسودگی تحصیلی رابطه معناداری وجود دارد. همچنین مشخص شد دانشجویانی که در محیط های آموزشی متناسب با سبک یادگیری خود آموزش می بینند، سطح پایین تری از خستگی تحصیلی، بدبینی نسبت به تحصیل و احساس ناکارآمدی را تجربه می کنند. یافته ها نشان می دهد که توجه به تفاوت های فردی در فرآیند برنامه ریزی درسی می تواند به افزایش مشارکت فعال یادگیرندگان، بهبود کیفیت یادگیری و کاهش پیامدهای منفی روانی در محیط های آموزشی منجر شود. بر اساس نتایج این پژوهش پیشنهاد می شود برنامه ریزان درسی، معلمان و سیاست گذاران آموزشی در طراحی برنامه های درسی به تنوع سبک های یادگیری توجه بیشتری داشته باشند و از روش های آموزشی متنوع برای پاسخگویی به نیازهای مختلف یادگیرندگان استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، برنامه ریزی درسی ، فرسودگی تحصیلی ، راهبردهای آموزشی