چگونه توانستم با اجرای فعالیت های هدفمند؛ به بهبود تعاملات اجتماعی و کاهش کم رویی دانش آموز پایه ششم کمک کنم؟

این پژوهش با هدف شناسایی و رفع کم رویی و انزوای اجتماعی زهرا شیبانی، دانش آموز پایه ششم دبستان دخترانه زینب کبری (س) در بخش کردیان شهرستان جهرم انجام شده است. مسئله اصلی، ناتوانی دانش آموز در مشارکت های شفاهی و تعاملات بین فردی بود که منجر به افت کیفیت یادگیری و کاهش اعتمادبه نفس او شده بود. با استفاده از روش «اقدام پژوهی» و مدل حل مسئله، ابتدا وضعیت موجود با استفاده از ابزارهای مشاهده سیستماتیک، پرسشنامه استاندار زیمباردو و مصاحبه های عمیق با والدین و دانش آموز تبیین گردید. یافته ها نشان داد که کم رویی زهرا ریشه در ترس از ارزیابی منفی توسط همسالان، سبک تربیتی حمایت گرانه افراطی در خانه و نبود فرصت های یادگیری همیارانه در کلاس ۲۸ نفره دارد. در این بخش، ضمن تبیین نظری کم رویی بر اساس دیدگاه های بندورا و زیمباردو، شواهد اولیه گردآوری و تحلیل شدند تا بستر لازم برای اجرای مداخلات در بخش های آتی فراهم گردد. نتایج اولیه نشان می دهد که مشارکت فعال دانش آموز نیازمند تغییرات بنیادین در جو عاطفی کلاس و اصلاح باورهای خودکارآمدی فرد است.واژه های کلیدی: تعاملات اجتماعی، رفع کمرویی، انزوای اجتماعی، دانش آموز، پایه ششم .