تنظیم گری آموزشی مبتنی بر تیپ های مزاجی: تبیین نقش معلم در انطباق راهبردهای تدریس با ویژگی های سرشتی دانش آموزان دبستانی و پیامدهای تحصیلی آن

دانش آموزان دوره ابتدایی دارای تفاوت های فردی متعددی در ویژگی های سرشتی و مزاجی هستند که این تفاوت ها بر نحوه یادگیری، تعامل و عملکرد تحصیلی آنان تاثیرگذار است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش معلم در مدیریت و انطباق تدریس با مزاج های مختلف دانش آموزان دبستانی، به بررسی تاثیر این رویکرد بر پیشرفت تحصیلی آنان می پردازد. این مطالعه با رویکردی توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور منابع علمی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که شناخت ویژگی هایی مانند سطح فعالیت، واکنش های هیجانی، میزان تمرکز و سبک تعامل اجتماعی، به معلمان کمک می کند تا راهبردهای آموزشی متناسبی طراحی کنند. برای مثال، دانش آموزان پرتحرک از فعالیت های عملی و گروهی بهره بیشتری می برند، در حالی که دانش آموزان آرام و درون گرا به زمان بیشتر برای پردازش و محیط های کم تنش نیاز دارند. همچنین، انطباق روش های تدریس با این ویژگی ها موجب افزایش انگیزش، کاهش مشکلات رفتاری و بهبود یادگیری می شود. در مقابل، نادیده گرفتن این تفاوت ها می تواند به افت مشارکت و عملکرد تحصیلی منجر گردد. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت توانمندسازی معلمان در شناسایی و مدیریت تفاوت های مزاجی و طراحی آموزش های انعطاف پذیر در دوره ابتدایی تاکید دارد.کلمات کلیدیمزاج های دانش آموزان، تفاوت های فردی، آموزش ابتدایی، نقش معلم، تدریس انطباقی، پیشرفت تحصیلی، مدیریت کلاس