بررسی رابطه بین انگیزش تحصیلی و خودپنداری تحصیلی با عملکرد تحصیلی ریاضی دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی رابطه و نقش پیش بینی کننده انگیزش تحصیلی و خودپنداره تحصیلی بر عملکرد تحصیلی ریاضی در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر اردبیل انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و پیش بینی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر مدارس غیرانتفاعی مقطع متوسطه دوم شهر اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ با تعداد ۲۳۵۷ نفر بود. از میان جامعه آماری، با استفاده از فرمول کوکران و به روش نمونه گیری تصادفی ساده، تعداد ۳۳۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد انگیزش تحصیلی هارتر (۱۹۸۰)، خودپنداره تحصیلی یسن چین (۲۰۰۴) و پرسشنامه/مقیاس عملکرد تحصیلی فام و تیلور (۱۹۹۹) بود. روایی ابزارها در چارچوب نسخه های استاندارد و پایایی با محاسبه آلفای کرونباخ بررسی شد. همچنین نرمال بودن داده ها با آزمون های مربوط در نرم افزار SPSS-۲۱ کنترل گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و سپس رگرسیون چندگانه انجام شد. یافته ها نشان داد مدل پژوهش، توانایی پیش بینی معنادار عملکرد تحصیلی ریاضی را بر اساس ترکیب انگیزش و خودپنداره دارد. همچنین نتایج رگرسیون نشان داد مولفه های انگیزشی (درونی، بیرونی و بی انگیزگی) به طور معنادار عملکرد ریاضی را پیش بینی می کنند؛ به طوری که انگیزش درونی اثر مثبت بیشتری نشان داد و بی انگیزگی با کاهش عملکرد همراه بود. بر این اساس، توجه به عوامل انگیزشی و تقویت خودپنداره تحصیلی می تواند در بهبود عملکرد ریاضی دانش آموزان موثر باشد.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، خودپنداره تحصیلی ، عملکرد تحصیلی ریاضی